pensando no Sáhara

Nenos no Sáhara

Son estes nenos saharauís o mellor, o mais querido, o único recurso que lles queda a estes nómades desterrados, pra ensinar ó mundo a súa causa. Eles son os únicos embaixadores deste pobo esquecido, os que cada verán percorren as rúas de moitos pobos de España ensinando o seu sorriso mais amigable, a súa fraxilidade de nenos.

 Sorrídelle cando pasedes o seu lado, pensade, que mentres hoxe en Italia se reúnen os mandatarios das nacións mais industrializadas do planeta, quizá ca idea de saír nos xornais de todo o mundo, e nada mais, hai países, pobos con xente coma nos, que sofren o desterro sen que ninguén faga nada por arranxar esta inxustiza.

Pensade, que o que nos chamamos -crise- sería pra eles a bendición divina; que ata a auga teñen racionada, que é un país sometido, que ningún destes mandatarios se recordará de que existen. Pero existen.  

Pensade, que co diñeiro que que se gasta en seguridade, aloxamento, fotos e propaganda neste cúmio, cambiaría a vida desta xente, poderían ter escolas dignas, hospitais con medicos e medicinas ata que estes nenos fosen maiores. Pensemos.      

servido por queixa sin comentarios compártelo

pobre Sáhara

 Cemiterio no Sáhara

 Escreben e falan en dous idiomas, igual ca nos, un, o seu, o que se transmite co arrolo do berce, co canto amigo dunha nai, o que vai no asubío do vento, o que se grava na alma; o outro, o que lles foi imposto á forza- igual ca nos.

Cando deixan de existir, os versos coránicos son escritos no idioma que aman; non ten cruces de mármore nin nichos de pedra, pero ten o convencemento de que, por fin, acharon a tan ansiada liberdade.

 As terras igual cas linguas, non ten mais dono que aquel que as utiliza, o que as ama ata o punto de sacrificarse por elas, o que ten ó que mais quere soterrado nela, os recordos dos antepasados.      

servido por queixa sin comentarios compártelo

 Érguese altivo o camello, sabedor do seu poder no medio que o viu nacer. Ninguén como el sabe apreciar a quietude do deserto do Sáhara, o silencio da planicie, ou a liberdade de quilómetros e quilómetros de area.

Nómades igual cos homes que os domesticaron, pero igual de prisioneiros ca estes. Prisioneiros da historia, do lugar que os acolle. Prisioneiros da política dos grandes, os que non ten reparo en roubar os Fosfatos, en esquilmar os caladoiros que non lles pertencen ou en repartir as terras gañadas ca forza das armas.

Prisioneiros da intransixencia duns veciños mais fortes que pregan a un mesmo deus, que esqueceron un pasado moi cercan, no que foron, igual ca estes, dominados á forza por os mesmos que agora os protexen esperando sacar algo a cambio, mentres que nos- o mundo libre- aproveita a circunstancia  pre facer turismo e sacar fotos.         

servido por queixa sin comentarios compártelo

barrer no deserto

Neste mundo global, onde todo se move por intereses monetarios, non ten cabida a xustiza se non vai amparada do poderoso  $,  ou se o lugar do mundo que ocupamos, non está dentro dos chamados- estratéxicos. Este, o Sáhara, non cumpre ningunha destas condicións; e un anaco de terra erma, poboado de xente sinxela, que só aspiran a ser recoñecidos como poboadores dun anaco de deserto, donos dunha cultura propia,  libres de decidir o futuro do seu pobo. Pero as veces, como é o caso, nin estas pretensións que poderiamos chamar, básicas, son doadas de conseguir.O mundo que se di -libre- ante os intereses estratéxicos, esquece calquera crase de intereses humanos e de xustiza. Así, esta muller do deserto, atopa unha forma de esquecer o secuestro ó que están sometidos, varrendo no deserto, que é igual ca pretender baleirar o mar a caldeiros.  

servido por queixa sin comentarios compártelo

sempre son os mesmos

Cando as noticias nos sorprenden con algún golpe de estado, caso de Honduras, sempre se confirma a idea de que foron os mesmos de sempre- os salvadores de patrias.

 Cústanos ao parecer, facernos á idea de que unha democracia non se pode derrotar ca forza das armas, e pensar que o pobo acollerá con agrado a imposición que inevitablemente leva á represión.

Pode que algún dos presidentes que foron elixidos por medio das furnas, non merezan o nome de democráticos.Pode que o pobo, ó que se enganou ó momento de ofrecer o que nunca se cumpriu, se sinta decepcionado ca crase política que lle tocou en sorte, pero o que xamais pode aceptar un pobo que mereza ese nome é, que se troque a idea de liberdade por a forza das armas, na man dos que sen dúbida, utilizarán o poder roubado pra impoñer o medo, a represión e a morte ós que non pensen igual.

Demasiadas experiencias temos ó longo da historia nesa parte do mundo, pra que o resto dos países aceptemos unha nova ditadura militar, sen que reciba as críticas de tódolos que cremos na liberdade dos humanos, no seu dereito de pensar ou decidir o seu futuro como persoas, sen que os salva- patrias, decidan por nos.

Algo cambiou nos derradeiros anos, algo estamos avanzando, cando a condena ó golpe de estado, foi criticada por tódolos demócratas de Europa, de Norte América, ou dos países sudamericáns. Espero e desexo que todo regrese á normalidade democrática sen que teña que morrer alguén. Que sexan os habitantes deste país, os que nomeen ó presidente que mellor lles pareza.

E que os militares entendan, que son servidores do estado ó que pertencen, que non lles corresponde a eles o poñer ou quitar gobernos, que ese tempo, xa pasou.

servido por queixa sin comentarios compártelo

festas en queixa

Estamos de festa

Onde queira que vaiamos dentro da nosa terra, serán festas, ou estarán a punto de se celebraren. Festas dedicadas aos santos, os emigrantes ou á gastronomía, á choiva ou ás patacas, enchen de colorido a fermosa terra galega.

Tamén en Queixa son festas nesta fin de semana. Non sabemos á honra de que santo, pero festas, con musica, fogos é deliciosos manxares pra dar pracer ós nosos gustos de por si acostumados aos bos, e abundantes alimentos de Galicia.

Din, que nalgún lugar hai crise, pode ser, pero noutro tempo, porque ó momento de celebrar festas, somos os galegos o número un en tirar a casa por a ventá, de esquecer crises e estreiteces, é momento de poñer en valor a tan merecida fama de –farturentos- de esquecer a crase á que a sociedade nos ten relegados, de gozar da presenza de familias e amigos, de estrear o mellor dos sorrisos, de como diría un amigo meu, bailar e pasalo ben.

 Quero dende este humilde recuncho  invitar á festa, a tódolos que len- ou comentan sen ler- as miñas divagacións de vello, baseadas as mais das veces, nos recordos doutros tempos que nos resistimos a perder,e se a inquedanza de coñecer lugares fermosos vos empurra ata aquí, tamén teredes un teito onde durmir e un grolo de bo viño.

servido por queixa sin comentarios compártelo

en qué mundo vivimos?

Nunha sociedade avanzada como é a nosa, parecería lóxico pedir, que cada quen respondese ó lugar ou posición que ocupa na sociedade. Así, cando falásemos dun operario, saberíamos con quen estamos a tratar e que podemos esperar deste señor: un  onerado traballador  que vive da sociedade, a cambio dun servizo. Cando falamos dunha señoría, esperamos atopar a un representante capacitado, é damos por descontado que será unha persoa preparada intelectualmente, íntegro, e digno do lugar que ocupa, porque tamén o soldo que recibe é diferente.

Nada mais lonxe da realidade. Pode que atopemos este operario responsable que nos  arranxe ben a lavadora e nos cobre responsablemente con arrego ó traballo realizado, pode. O que xa non é tan doado, que atopemos señorías que pensen no beneficio do pobo ó que serven.

É nesta caste, onde vemos a falta mais elemental de educación, cando no congreso ou senado ten que ser chamados ó orden como se de pequenos se tratara, onde aparecen os casos de apropiación indebida, de corrupción, de falta de rigor cando esixen ós demais o que nunca cumpren, mentireiros cando de prometer se trata.

Ante este panorama,  un pregúntase sen querer, en qué mundo vivimos? A quen podemos crer cando predican o respecto as normas xudiciais se xulgan ós outros, e criticamos ós xuíces se nos xulgan a nos?  Qué podemos esperar dos partidos políticos, se defenden ó tesoureiro estando acusado de quedarse con millóns de euros? Se temos presidentes de autonomías que reciben regalos á conta do cargo, ou ministros que axudaron á filla a conseguir diñeiro de todos?

Creo sinxelamente, que esta sociedade necesita un cambio. Que habería que debater novamente os nomeamentos é a quen se lle dan. Porque con estas <señorías> como representantes dun país que se di ,avanzado, podemos comezar a perder a fe, e ata o respecto.    

servido por queixa sin comentarios compártelo

filosofías

Que febles resultan as palabras cando se pretende impoñer filosofías baseadas en crenzas, en verdades que son fundadas na fe. Lendo un artigo que pretendía desmentir unha afirmación de Fernando Sabatér, prognosticando a desaparición de tódalas relixións cando o pensamento lóxico se estendera a todo o mundo.

Dicía este defensor da fe, que Xesús de Nazaré feito deus, se presentara á humanidade pra que non houbera dúbida dun reino ó que estábamos chamados. Que por iso ó apóstolo Pedro dixera unha verdade indiscutible: señor, solo en ti hai vida eterna:

Non sei eu se dixo ou non tal palabra, se existiu de verdade ou que crase de persoeiros eran estes, o que si é seguro, que dende o momento da súa morte, no caso de existiren, desapareceron da nosa vida e xamais reapareceron.

 Se un deus, chámese como queira, levado do amor sobrante, fixo un universo pra disfrute da raza humana que creou ó seu parecido,  a pouco que a lóxica se achegue a nos, que pensemos con este entendemento que el nos deu, aparece a dúbida razoable de tantos e tantos peros pra que nesta humanidade se poida  albiscar un chisco de divindade.   

Moreas de mulleres mortas ás mans do <creado á súa imaxe> a mellor obra de deus chea de xenreira, de desprezo á mesma natureza que tamén é creación divina. Creación planificada por o todopoderoso, feita a propósito para o noso gozo onde as tres cuartas partes son de auga salgada, unha parte é deserto ermo, e o resto, repartido entre un norte e un sur xeados, onde atopamos toda crase de climas, dende o frío intenso, ó calor insoportable. E no resto, volcáns, tornados, secas  e inundacións que traen fame, miserias e enfermidades, impotencia e desolación. E todo isto nas mans dos seus apóstolos aos que dixo: o que atedes na terra, será atado no ceo:

Sigo esperando a resposta lóxica que me dea unha razón lóxica de todo este caos. Se alguén que pase por aquí me pode axudar con palabras que  eu entenda quedaréille  agradecido, poque no fondo, a todos nos gustaría que houbese  ese ceo, ese pai celestial que asegurase o alimento diario en tódolos pobos da terra.    

servido por queixa 4 comentarios compártelo