Xa remataron as festas en Queixa. Dous días de traxín sen descanso, de ir é vir, de dar e recibir bicos alegres de benvida é tristes bicos de - ata logo- xa nos veremos- mañá será outro día. Atras quedan horas cheas de recordos doutros tempos, de revivir o pasado de tempos mellores ou mais divertidos, de falar acompañados da alegria etílica que trae ata nos momentos de felicidade esquecidos noutrora. ¡Xa pasau todo! o que é fermoso na vida corre sen tino ata desaparecer de nos. Nun intre, cambian as cousas ata deixar de recoñecelas.

Humans, vividores de soños pasados. Constructores de mundos paralelos. Inventores do irreal. Queremos deter o mundo alí onde nos interesa, sen darnos conta, que cando vivímos eses momentos que agora recordamos é nos parecen tan fermosos, non eran mais ca vivencias normais, rutinas ordinarias sen transcendencia no momento. Que so cando pasaron a formar parte dos recordos é cando o noso programa o transforma en algo especial que nos prace recordar é ata pasa de ordinario a especial.

Quen sabe se pro ano que ben, cando recordemos estes días vividos, non os fagamos únicos. Os que agora recen vividos días de traxín, pode que no próximo ano os rescatemos dos recordos e os convirtamos en especiais. Polo de agora aturaremos a resaca das farturas. O cambio de rutina que tanto nos desaxusta do cotián. Qeda o recordo de horas cas personas que queres é que te queren, e a esperanza de que tras dun día virá outro con novos momentos. Só é a vida cos seus altibaixos. Nada novo no mundo dos humans..