¡quen puidera non pensar

Hai días en que as letras collen un significado diferente, que teñen peso propio e dificultan a súa colocación sobre o papel. Eu, pobre principiante bloguero, busco sen atopar os trucos literarios da alegría en días escuros, das palabras que fan brotar a gargallada sinxela, que restauran os humores, que dan a vida. Acudín os mestres mais coñecidos da nosa literatura, Quevedo, Cervantes, Samaniego.. sen un resultado positivo.

Loitei sen descanso colocando as letras en grupos, en formación, ou anarquicamente esparexidas é sigo sen atopar a combinación que traia ata nos a alegría de outrora ou alonxe a escura nube que cubre o claro ceo.

Só as palabras da nosa Rosalía de Castro baten con forza na cabeza ata facérense sentir: Polos fillos a nai tira/ Xorda, triste, plañideira/ Xeme, chora e mais suspira/¨É non para ata que os mira/ ben chegar por derradeira: Fermosas e tristes palabras que retratan os sentimentos ata facelos reais, ata sentilos en propia carne deixando o amargo sabor dos sofrimentos compartidos por a xentes que queremos, que nos queren, e que nos fan sentir que non estamos solos.

Outra vez a ser o tempo amigo quen restaure a calma nas nosas vidas. ¡Que o vento do nordés arrede de nos o malos pensamentos, e traia a tan apreciada paz os alterados espíritos de tódolos que a precisan!

servido por queixa 1 comentario compártelo