Eses pequenos humanos que tanta ternura despertan nos grandes, posúen as armas necesarias pra impoñer os seus desexos. Parecen inocentes, pero solo son o refrexo do que serán de maiores. Non sei se aprenderon de nos, ou xa traían impreso no libro de instruccións a idea de imposición e a forma de conseguilo. O que si sei, e que saben a maneira de ablandar os nosos sentimentos pra unha vez conseguido- se te vin, non me acordo- ata a proxima vez que necesiten algo, é volta a comezar.
Non son tan inocentes como pensamos, son depredadores que necesitan de nos pra conseguir os seus propósitos, arrinconándonos e facérense donos de todo canto hai. Vendo como conspiran contra nos cando están solos, penso que somos os grande os que necesitamos axuda pra nos enfrontar o que se nos aveciña.
Son estas inocentes criaturas con cara de non romper un prato os que un día rexirán o mundo. É vendo como fan, moito me temo que os cambios -se os houbera - non an ser pra mellor.
Non son inocentes. ¡Os inocentes somos nos!
iso e unha verdade
Quizais non tan inocentes como os maiores pretendemos, pero dende logo bastante menos retorcidos cos adultos, a sua astucia non está ainda pulida, pero aprenderan ¡que remedio!. Ahora que cansinos sonche ben cansinos.
Jajaja! Ese pequeno acaba contigo, eh!
Non che parece que podemos ser nós os que lle damos unha intencionalidade positiva ou, como fas ti neste caso, negativa ós actos dos nenos? Eu entendo que o feito de tratar de conseguir o que un quere non denota unha tendencia a ser dictador. E penso que as armas que os nenos utilicen para facelo serán aquelas que nós lles demostremos que son eficaces, non cres?
Biquiños!