OS NOSOS MEDOS

Nas noites de vran cando o silencio se apodera do campo e solo se escoitan os cantos dos seus moradores, a bóveda celeste colle vida propia. Estrelas que a intervalos emiten destelos pedindo paso, luceiros que de súpeto xogan as carreiras do, pilla- pilla, e no medio de toda esta familia de xoguetóns aparece a lua impoñendo orden, alumeando canto vemos enriba e debaixo. Recordándonos o pequenos que somos.

Contemplar esta noites de estío no campo, cerca da casa que aparenemente nos protexe e nos fai sentir seguros, é unha vivencia inesquencible. Nada que ver ca alumeada cidade onde o home creou o seu mundo "seguro" é onde se sente o rei.

No campo, a noite fainos sentir mais cerca da natureza a que pertencemos e da que -a noso pesar- formamos parte. A medida que nos alonxamos desa seguridade inventada e nos internamos no mundo dos demais habitantes nocturnos, aparecenos a dúvida se de verdade somos tan importantes como cremos ser.Calquera movemento o noso redor que non sabemos onde ben, fainos tremer o corpo.

Acostumados como estamos a controlar o noso entorno, unha vez que abandonamos a seguridade , enfrontámonos os nosos medos e inventamos situacións que nos fan sentir a forza da adrenalina correr nas venas. ¡Mellor co cine de medo!

servido por queixa 2 comentarios compártelo