Prada foi un dos primeiros pobos da montaña Ourensá en quedar abandonado, haberá cerca de trinta e cinco anos que o último habitante decidíu deixar o pobo.

Pra chegar a este fermoso e triste lugar, hai que ir ata o concello de Manzaneda, coñecido por a estación invernal que leva o mesmo nome. Alí, collemos a estrada da Corredoira e fixemos os poucos quilómetros que hai ata Requeixo. Aquí, é onde comeza a camiñata que dura unha hora e media a un paso tranquilo.

Despois de camiñar quince minutos nunha pista de terra, entramos nun camiño chairo e cheo de vexetación, Carballos que cobren o camiño acompañándonos ca súa sombra, Fentos de máis de metro e medio que cobren grandes extensións de verde. Logo de camiñar unha hora, atravesamos o regato que dende a saída nos foi acompañando, e entramos xá no camiño de pedra que un día foi testemuña do trasego de carros e gando. Subindo a pequena costa empedrada, apareceu ante nos un enorme terreo totalmente chairo, é o fondo, moreas de pedras convertidas en esqueletos do que un día foron casas.

O silencio é total, a miña sensación foi a de estar profanando algo o quebrantar a calma daquel lugar, só a brisa movía as follas das árbores que circundan o pobo.

Camiñando entre as casas e unha ermida que se resiste a caer, séntese o -Xafún- dun rebulir que parece renacer en cada recuncho, chimeneas que agardan o lume das vellas lareiras, voces dos nenos que nalgún momento xogaron a billarda alterando o silencio dun lugar que hoxe semella sagrado.

Despois de botar un grolo e comer o bocadillo de xamón con tomate, abandonamos o que queda de pobo, non sen volver varias veces a cabeza en sinal de despedida levando con nos- cada quen a súa maneira- a sensación de haber contravido algunha sagrada lei. Fermoso paseo pra un fermoso día que de seguro perdurará na memoria. Lugares que só a falla de comunicación condenaron o total esquecemento e que hoxe atópanse desafortunadamente fora de calquera ruta sinalizada..