Nada ocorre sen máis, tódalas cousas están preconcebidas e predestinadas a algún fin. Ata os cabelos das nosas cabezas están contados- dí a Sagrada Bíblia. Con estas premisas- nas que non creo- poderíanse xustifica- los tempos de crise. Porque- e esto si está comprobado- é nos tempos de necesidade cando a neurona da creatividade se pon en marcha.

Escoitéi dicir o señor Saramago- que foi premio Nóbel- que son os pesimistas os que fon mover o mundo. O mesmo penso das necesidades, cando temos todo o alcance da mán e cando menos creativos somos.

O que pasa, e que tampouco se pode ser tan inxenuo como o que sentiu dicir que - diñeiro atrae diñeiro- e tirou unha moéda a porta dun banco esperando atraer os cartos da caixa, porque a pesar das crises, as léis universales seguen a manter as súas normas- rolou a moéda ata cerca da caixa e alí atopóu o seu lugar-dando unha vez máis a razón o señor Einstein de que a masa mais grande atrae a pequena.

Poñámolo inxenio en marcha e ¡quen sabe! se o que hoxe parece negro futuro, mañá se converta nun claro porvír,- e pensemos- que a ilusión é o último que temos que perder cando nada queda.