CANDO NADA QUEDA
Nada ocorre sen máis, tódalas cousas están preconcebidas e predestinadas a algún fin. Ata os cabelos das nosas cabezas están contados- dí a Sagrada Bíblia. Con estas premisas- nas que non creo- poderíanse xustifica- los tempos de crise. Porque- e esto si está comprobado- é nos tempos de necesidade cando a neurona da creatividade se pon en marcha.
Escoitéi dicir o señor Saramago- que foi premio Nóbel- que son os pesimistas os que fon mover o mundo. O mesmo penso das necesidades, cando temos todo o alcance da mán e cando menos creativos somos.
O que pasa, e que tampouco se pode ser tan inxenuo como o que sentiu dicir que - diñeiro atrae diñeiro- e tirou unha moéda a porta dun banco esperando atraer os cartos da caixa, porque a pesar das crises, as léis universales seguen a manter as súas normas- rolou a moéda ata cerca da caixa e alí atopóu o seu lugar-dando unha vez máis a razón o señor Einstein de que a masa mais grande atrae a pequena.
Poñámolo inxenio en marcha e ¡quen sabe! se o que hoxe parece negro futuro, mañá se converta nun claro porvír,- e pensemos- que a ilusión é o último que temos que perder cando nada queda.
...son eu... dijo
na nosa sociedad occidental, non creo que iste sexa un tempo de necesidade, polo menos non de necesidades basicas. Quizais sexa un tempo de replantearse o noso modo de vida, as veces cheo so de cousas materiais e superfluas, de "necesidades" que nos mesmos nos creamos. Eu non creo que o pesimismo mova o mundo, creo que a curiosidade e o desexo que cambio, quizais si.
25 Septiembre 2008 | 04:18 PM