O NOSO MAGOSTO

A noite mantíñase serea en Queixa mentres o billote ruxía no cacho de ferro quentado por un lume de táboas de Piñeiro - froito da desfeita de caixas portadoras da froita do -Super. Os berros alteraban o omnipresente silencio que reina no pobo.

Xentes vindas de tódolos lugares do municipio apremábanse nas mesas feitas  de táboas vellas pa conseguir o tan prezado froito do castiñeiro mentres os "traballadores" do concello - xente afín o inamovible alcalde-  atizaban as brasas de carballo debaixo dos grandes asadores de chourizos. Subía o fume das táboas mesturado co arrecendo de chourizos é touciño fresco mentres a charanga de Trives marcaba o ritmo de catro bailaríns que os acompañaban pensando na cea barata.

Os persoeiros mais representativos do concello- alcalde en cabeza- seguido do seu incondicional presidente da asociación non democrática de pensionistas é xubilados, é ex presidente- buscaban adeptos a súa causa entre os que xa quentes por un -viño tinto sen marca- comezaban a se inquedar saboreando - in mente- o tan prezado chourizo a brasa.

O módico prezo dos <bocatas> subvencionados en parte por o concello, daba pé a que moreas de anacos de pan de trigo quedasen esparexidos enriba das mesas é no chan. Ouveaban os cans co ritmo das trompetas resgando a noite é todo era troula  na festa do magosto. Só unha cousa perturbaba as mentes dos mandatarios é compañia, que a pesares de tódolos esforzos realizados, só catro veciños do pobo facían acto de presenza, tres mais este humilde escribán que por propia iniciativa formaba parte do festexo esperando atopar na xuntanza o motivo pa escribir este articulo.

O rematar a enchente- chourizil- é como por arte de maxia, apareceu no escenario o mellor taberneiro que temos portando en ristre un cazolo de cocolate, dando paso de novo os consabidos empurróns entre comensais.  Despois, cando xa todo parecía condenado o aburrimento, apareceu en escena o mellor animador de tódalas festas- licor café é bica de Trives - que rematou dando pulos a estraños e coñecidos, comezando así o baile popular é a miña despedida ata o novo magosto -se deus quer-

servido por queixa 4 comentarios compártelo