novos tempos
Hoxe, o día vinte de novembro, amañece cargado de noticias de tódalas crases. Xusto cado fai trinta e tres anos da morte de Franco, parece que o mundo viva unha convulsión de ideas. Imaxino que os seguidores das fascistas, votarán en falta a man do iluminado pra desfacer os entortos que nos atinxen.
De entre tódalas noticias voas e malas que escoitei, a que mais me conmoveu foi a dos nenos secuestrados nas cárceres españolas por parte das <monxiñas> ás nais que estaban presas por ter un marido ou fillo con ideas de esquerdas. Sabía de algún caso concreto que no momento de nacer se lle presentou a nai un neno morto dicíndolle que era o seu, mentres que o seu de verdade era entregado a nai do neno morto porque o novo pai, militar de alto rango, non aceptaba nada que non estivese programado, tiña que ser neno, parecerse a el é que nacera ca man en alto, non podía dicir que esperaba un fillo é presentarse con un morto que non fose nun heroico acto matando roxos. -Barbaridades humanas- pero intento imaxinar a dor, a impotencia que pode sentir unha nai, qe ademais de estar no cárcere inxustamente con un fillo/a de poucos anos, un día cheguen as monxas e lle digan que lla/o van levar e darlla a outra familia pa ser educado/a na verdadeira fe de Cristo. É imaxínome a un Cristo < no caso de que existira> brincando da cruz é co cinto na man.
Sigo sen entender ós que botan man a cabeza en sinal de desatino condo un xuíz saca a luz un feito tan sangrante- trinta mil nenos é nenas roubado/as as suas famílias ca idea de erradicar as ideas que non fosen a súas. Non entendo porqué, esa idea de soterrar os crimes cometidos fose quen fose o criminal, de que todos saibamos que a santa igrexa católica apoiaba estas é outras ideas criminais, igual que recordemos as abnegadas monxas enfermeiras que deron as súas vidas axudando os demais.
Tampouco podo entender a razón do presidente do congreso, de querer colgar no lugar que tanto odiaron, a foto dunha de estas santas <monxiñas> non o entendo.
...son eu... dijo
o de Bono so é pa ternos entretenidos con chorradas pa que non se nos acorde o importante que está a pasar. xa ves o final non van poñer tal placa conmemorativa.
en canto o demais, hoxe o que quero lembrar e que nos erguemos pola mañan ca noticia, e que ben, porque xa nos fomos o colexo sen libros, sabiamos que nos ian dar polo menos unha semana de vacacions. e así foi... xenial!
20 Noviembre 2008 | 04:58 PM