Fóra o día conta a violencia de xénero e sumámonos a unha andaina organizada a tal fin, o remate esperábanos un grupo de teatro que facía unha representación sobre o maltrato, estiveron moi ben. Comezaron falando de como a sociedade propicia as desigualdades dende nenos, impoñendo diferentes roles de xogos a nenos e nenas. Despois, como ese aprendizaxe de pequenos se volve submisión no matrimonio, non só fisicamente, senón psicoloxicamente, facendo que a muller se sinta culpable cando por lóxica ten toda a razón da súa parte.

Foi o remate, cando fixeron con gritos os laios dunha muller a que lle estaba batendo o compañeiro cando se arrepiaron os cabelos da sala, é cando na miña cabeza se formou a imaxe xa vivida dunha muller no chan e un home borracho baténdolle cun bastón, e foi cando apareceu na miña cabeza outra víctima mais desta lacra social, a dos nenos cando hai, que son moitas as veces.

Estes nenos que viven sen entender os malos tratos. Por un lado, se a nai intenta minimizar o problema dicíndolles que non é nada, que o papá estaba bébedo pero que no fondo os quere, entón fórmase no neno a idea de que se pode querer batendo. Se a nai fai o que debe e fuxe lonxe do mal compañeiro, sufre o neno quedando sen pai que no fondo necesita, e si se separan legalmente, tamén o neno sufre tendo que repartirse por orden xudicial cando lle toque o papá de estar con el, ademais de que na maioría dos casos, querendo ser mellor co outro, danlle canto quere facendo do neno un posible mal cidadan. É o neno en difinitiva un dos mais afectados aínda que non o creamos, porque algo queda metido na cabeza dese malvivir , seino, porque con mais de sesenta anos cando sentes eses berros aínda que sexa en teatro, sai unha bagoa recordando momentos de impotencia, de dor compartida.