a cadea da vida
Mañás cheas de luz, representando a alegoría da vida, iluminan os durmidos espíritos dando paso a un novo día. Un regalo mais na longa andaina da existencia que merece ser vivido na súa plenitude, baleirando o ruín pensamento é collendo folgos pa afrontar unha nova aventura, a fermosa aventura de vivir.
Momentos colmados de ilusións imposibles van enchendo o diario do noso camiñar. Sonos que collen realidade cando a forza da xuventude supera calquera obstáculo. Longas tardes de cambiante tempo onde as realidades van collendo forma, impoñéndose así o- día a día- os sonos irreais que por idílicos nos pareceron posibles.
Sombras comezan a cubrir o longo tempo da sobremesa onde se impón o pragmatismo a calquera outra forma de pensamento. Longa tarde dedicada a sacar adiante as novas vidas, que pouco a pouco van afastando do camiño os que sen se decatar, comezaron a tropezar nos inexistentes obstáculos froito dun cansazo que pronto, moi pronto, se converterá en perpetuo.
Como unha sombra, silenciosa, foi chegando o solpor, é tras el, a escuridade da longa noite sen retorno.
É chegado o tempo de baleirar o adquirido bagaxe das ideas, de deixar paso as novas correntes filosóficas que novos mestres impartiran no nome dunha renovada fortaleza xuvenil. A forza que a través dos séculos fai xirar o mundo, é volta a comezar. Novas mañás iluminarán as sorrintes facianas xuvenís recen espertadas do longo sono dos primeiros pasos. É así, mantemos a cadea onde o ir compensa o vir mantendo o fráxil equilibrio da vida.
Manteñamos unida esa cadea co mellor que temos, pa que os que aínda non tiveron a oportunidade de saborear as meles da existencia, un día, reescriban estas verbas que de seguro, outros escribiron pensando en nos.
