A nosa historia, a que pasados os anos recoñecemos como parte de nos, é a verdadeira historia, o demais, os feitos ocorridos en tal ou cal ano, so son iso, historia. A miña, é a que recoñezo en tantos actores é actrices xa desaparecidos que nalgún momento me fixeron sentir emocións, aflorar sentimentos agochados ou durmidos, a eles, os meus recordos mais emotivos cando aparecen en pantalla, porque son parte da miña historia.

En tantos homes é mulleres que coñecín e xa non están –familias é amigos, moitos- políticos algúns- curas outros- mestres as veces- que conseguiron impoñer ós meus sonos, os pesadelos mais estarrecedores. Imaxinarios medos a un inferno onde o terror era o pan de cada día, onde os perigos que nos envolvían- tentacións con saias- gula nun mundo de privacións- falta de fe imposta a base de pau, por parte dos curas.

Hábitos marciais en forma de desfiles, onde o deslizo mais pequeno era sancionado cun golpe na covacha ou un san Bieito pegado as costas que doia mais, por parte duns mestres con insignias militares.

Ou a famosa frase: fareite un home aínda que morras no empeño- por parte dos que deberían ser os nosos protectores - policías é militares.

Esta é a miña historia, a que non conseguiu facer de min un bo militar adicto o réxime, nin un bo cristián segundo as súas normas- é menos se cabe- un machista defensor das vellas formas dos militares é gardas civís, dunha época na que vestir uniforme, era signo de macho dominante con toda crase de privilexios sobre as mulleres é os nenos- fuxían ante os chamados fuxidos da guerra encanto sentían un tiro- pero en chegando a casa, repartían hostias a todo aquel que non dixera. Sí señor.

Aínda así, coñecendo é sufrindo esa parte de historia en primeira persoa, non podo deixar de sentir un pesado frío no lombo cando escoito noticias de mulleres asasinadas, o veleno que verte a Cope contra toda apertura de liberdades cando – segundo eles- se saltan normas impostas por deus, ou leis ditadas por mandatarios que non entenderon que o mundo cambiou, que a historia non perdoa, que trinta anos debían cambiar normas é formas. Cando sinto as palabras dun alcalde do partido Socialista, que ademais é presidente da federación de municipios, ou a presidenta de Madrid dicindo que o goberno non vai conta ETA porque é de esquerdas.

Sinto frío e pregúntome se aprendemos algo da historia, se o tempo non pasará en balde pa algunha xente, se non vivimos todos a mesma historia ou se non nos tratou a todos do mesmo xeito.