é feliz.
Non é doado escribir sobre a felicidade, porque cada un de nos temos unha idea diferente de felicidade. Unha forma de describir a felicidade sería, á ausencia de todo mal, pero tampouco esta definición sería universal,porque moita xente chea de saúde, de toda crase de bens materiais, de liberdade é cariño,non se sente plenamente feliz.
Segundo ó noso estudoso é presentador de Redes, o señor Punsét, a felicidade non é mais ca ausencia de medo. Ó que pasa, é que esta definición un tanto xenérica, tamén pode ter multitude de interpretacións.
En primeiro lugar, habería que explicar, medo a qué? Porque ó non ter medo a nada nin a ninguén, levaríanos á total ausencia de responsabilidade. Non ter medo ó León que nos vai atacar, non leva directamente a felicidade.
Non ter medo ó futuro, tamén nos levaría a falta de prevención, é por o tanto, á unhas nefastas consecuencias ó momento de necesitar. Sería esta unha felicidade limitada ó tempo de vacas gordas. Entendo que o medo nos enche de temor, o temor de desesperanza, é a desesperanza nos leve a depresión é por ó tanto, á infelicidade.
Á miña teoría é, que, a felicidade verdadeira, só se consigue cando alcanzamos a sabedoría necesaria pra disfrutar plenamente do que temos sen renunciar a nada. Pódese desexar alcanzar as metas mais altas é loitar por iso, pero sen deixar de apreciar cada cousa que conseguimos por moi pequena que sexa. Ese sorriso que roubamos á un semellante, esa cervexa que disfrutamos a carón dese veciño, compañeiro ou amigo, ese calor humano que recibimos despois de ganalo, é tantas cousas miúdas que desbotamos ou non apreciamos no que valen ata que as perdemos.
Pra min, a felicidade é a que gozamos día a día, este lume de Carballo en días de frío, este silencio cando escribo, o saber que nalgún lugar hai alguén que se acorda de min, é sobre todo, estar a ben con migo, saber que en todo cando fixen ou deixei de facer, non tivo cabida a mala fe, que conscientemente non fixen mal a ninguén. Así, cando chegues a miña idade, aínda que non teñas moitas riquezas materiais, saborearas a felicidade. Mentres tanto, aproveitade cada momento, é sede felices, moi felices.

...neso andamos!!!. Pero a felicidade non depende solo de un mesmo, nin da paz interior que se teña alcanzado, nin de estar a gusto co que se ten ou se deixa de ter, nin de saber ou de ignorar, porque as veces o que pasa e que ven alguen ou algo que che jode o día.
Chegas a noite a casa tan feliz acendes a tele pa ver as noticias e adeus felicidade.
Chegas a mañan o traballo tan feliz, e ala ahí aparece alguen a stresarte.
Vas tomar o café tan feliz, abres o periodico... ala adeus felicidade.
Etc., etc...... Vai ser que tamen dependemos do entorno, en fin dos demais pa ser felices, ¿non che parece?
Certo o que dis, pero o feito de ..andar neso.. xa é importante, porque a moita xente, pásalle por a porta é non a ve, porque nunca sentiu a necesidade de atopala. está aí, en todos eses lugares que dis, atrapála é o dificil. Ánimo, a constancia é o segredo..bicos.
Gústame a idea da ausencia do medo (a engrosar, a adelgazar, a facer o ridículo, a defraudar, a ter tempo libre, a non telo, a chorar, a rir...) en fin penso que tampouco é preciso buscar nada, vive dende que te quitas as legañas os bos e os malos momentos porque nunca choveu que non parara e a calma desfrútase máis despois da tormenta.
Bicos
laguntsa.. Se o non medo a engordar levase á felicidade, a pesar de que esteticamente sexa incorrecto, outro galo nos cantaría pletórito de felicidade. Gústame saber que non esqueciches o camiño deste blog. Unha aperta.
Despertares nun novo día pra min xa e motivo de felicidade e non pido mais.
Estas no camiño da felicidade..LIBERTAD... porque se con iso eres feliz, seguro que seras durante muito tempo, os que sempre dedexan o que non ten, teno mais crú.
Bueno tras leer esto no puedo evitar dejarte un comentario.
Supongo que mi corta edad, y mi negatividad ante la inteligencia humana (que cada día escasea mas), me hace llegar a pensar que la felicidad es una utopía. Es decir se puede estar feliz, pero no ser feliz. ¿Quién es capaz de estar feliz 24h al día 365 días al año? Nadie. Por lo tanto creo que nos confundimos al utilizar la palabra felicidad junto al soy. Yo digo estoy feliz porque mi novio tiene trabajo, estoy feliz porque mis amigos están siempre ahí...
Aun así no siempre depende de nosotros, es decir para ser felices dependemos en la mayor parte de las veces de lo que los demás hagan. Y nuestros logros nos dan menos estados de felicidad, y esperamos que otros estén felices por lo que nosotros hacemos, que nos aplaudan...
Somos seres humanos (políticos) necesitamos en todo momento de los demás.
Buen blog.
Agradecido por ese comentario. Tienes razón con lo de estar o ser y me alegra seber que hay gente que intenta ser feliz, el hecho de intentarlo ya nos acerca a lo que tu muy bién llamas felicidad. Lástima que siendo tan joven, como dices, utilices la palabra , negatividad, esa devería ser patrimonio de mi edad. Cierto que necesitamos de los demás, yo necesito de gente como tu que pasa y deja huella.Un afectuoso saludo.
* Creo que el precio del éxito es trabajo duro.