Que ninguén se engane,non, cando escoitamos os nosos mandatarios dicir: hai que arrimar o ombreiro, isto non quer dicir que vaian facer  un esforzo complementario reducindo o soldo ata os mil nin os dous mil euros o mes, non, iso quere dicir que aumentará a carga nas costas dos de sempre pra saír antes da crise é poder dicir ca boca chea<conseguímolo >: grazas o noso esforzo, cando outros predicaban o desastre da economía empurrando cara o desastre, nos, co esforzo conxunto, conseguimos saír a diante:

Isto, recórdame a certas películas de acción, cando o xefe dos malos lles di os malos asalariados: collédeo, non o deixedes escapar, matádeo, mentres el fuma un xaroto cubano sentado en asento  de  coiro. Nestes casos, case sempre é o fuxido o que ganará a partida meténdoos a todos no cárcere é restaurando a xustiza, no mundo real, as cousas son diferentes, gañan sempre os mesmos.

Desexamos a democracia por ser a menos mala das políticas posibles, pero resulta desilusionánte cando vemos que esa representación popular que predica, é patrimonio de catro que a utilizan pa manter un estatus social que doutro xeito non conseguirían, e que apremen o cerebro buscando o sol que mais quenta, quedando o- pobo soberano- en terceiro ou cuarto lugar no ranquin de preferencias.

Hoxe tocoulle o turno á presidenta de Madrid é o seu alcalde, quen será mañá? Esixen a transparencia nos demais cando algo cheira a podre, cando son eles os interesados, mesmo que podreza o mundo, saen a falar cos medios de comunicación intentando desvia-la atención cara as pombas de cor vermello. É nos, pobo liso que busca a tranquilidade sen se mollar, agochamos a cabeza esperando que pase a tormenta sen cambiar un ápice a idea de que nacemos así, é así ten de ser.

Levántasenos o espírito escoitando ó hoxe- protagonista mundial- soltando fermosas palabras, as palabras que queremos oír, as que esperamos cambien o mundo, gastando cento cincuenta millóns de dólares na festa de investidura, mentres no mesmo país é no mesmo momento, morren persoas por non ter unha seguridade social que se faga cargo da súa enfermidade, é sae a pregunta¿ é esa a democracia que queremos? É a que esperabamos?