Comprensión: nesta palabra tan simple encérranse gran parte dos problemas da humanidade. Comprender ós demais analizando as cousas dende o punto de vista do outro. Estou seguro que con só a vontade de comprensión é un pequeno esforzo, se poderían arranxar os problemas entre palestinos é israelitas, mandados é mandatarios, vítimas é verdugos, lobos é ovellas, homes é mulleres.
Non é nova a solución, xa os escribáns do antigo testamento o pensaron cando escribiron: o que non queiras pra ti, non llo desexes os outros: con só aplicar este mandato, a humanidade sería o que ten que ser, o lugar de todos, o que desexamos é non facemos nada por conseguir cando de comprender os demais se trata, se o lexislador ou o xuíz fixeran ou aplicaran as leis pensando nos seus fillos, amigos ou irmáns, sería mais xusta. Se os mestres fixeran cos alumnos ó seu cargo o que pedirían pa os seus fillos, sería a educación perfecta, a que tiña que ser, se os médicos viran en nos a un humano igual ó seu pai, seguro que sería a sanidade o lugar onde se repuña a saúde.
Predicamos o que debería ser é facemos o que mellor nos vai a nos, dicimos moitas veces- é comprensible- pero o que estamos pensando é que nos parece comprensible que nos comprendan. Se somos nos ou os nosos amigos os que cobramos, sempre nos parece pouco, ou en todo caso xusto, se nos cobran a nos o mesmo que cobramos por o mesmo traballo, pareceranos excesivo ou inxusto.
Vótase en falta ese lugar onde din que está a virtude- o centro- ese medio de comprensión que imparta a xustiza dependendo do delito, é non da posición que ocupe ou no grao de amizade. Vótase en falta esa universalidade que predicamos cando collemos de axudante ó fillo do veciño é non o tratamos como nos gustaría que trataran o noso.
Sei que me tacharán de pesado os que me escoiten ou teñan a paciencia de ler canto escribo, son pesado, pero se queremos deixar ese grao de area en favor dun mundo mais xusto, temos que denunciar unha é outra vez esas inxustizas que sofren os nosos amigos, é seguir dicíndoo cando estes amigos se converten en xefes é seguen facendo igual ou peor do que un día lles fixeron. Axudemos tamén á comprensión denunciándoo cando son os nosos os intransixentes.
Esa é unha das teorías que máis me gustan pero non é nada fácil ser tan coherentes, xa que, as veces, a comprensión choca cos sentimentos. Quero decir que cando hai un sentimento é moito máis doado ser comprensivos e son eles os que guian os nosos pasos.
Outra vez con neve? Que pasada!!!!
Si todos fuésemos capaces de ponernos en la piel del otro, nuestros juicios morales cambiarían la mayor parte de las veces... Egoísmo, esa es la palabra. Nos importa una puta mierda (con perdón de la expresión) que la gente se muera en la guerra, o que encarcelen a un inocente, o que un culpable se quede en la calle, no sufrimos el dolor de los demás. Creo que en muchas ocasiones tendemos a hacer una montaña de un granito, y en otras de la gran montaña, solo vemos el granito, porque es lo que nos conviene. Yo, yo, yo... Y los míos... Los demás... ¿¿¿Quiénes son esos grandes desconocidos???
No es difícil comprender y entender, lo difícil es dejar de ser egoístas viviendo como vivimos...
Muchísimas gracias por hacerme pensar de vez en cuando... Que falta me hace creo yo!
Hola ..LAGUNTSA..Claro que é difícil ser ecuánimes e xustos cando se interpoñen os sentimentos. Pero si queremos un mundo mais xusto, de seguro non costará un exforzo, este xa ó temos, loitar por outro mellor é a nosa obriga. E pedir que non cambie pa peor, o noso desexo.
Un abrazo nevado, é sigue pero está de foto.
Cuanta razón tienes .EGIDIA. El día que podamos salir del pequeño grupo donde nos escondemos, entender que la tierra es la casa de todos y obrar en consecuencia, habremos llegado a ese lugar que a veces hechamos de menos.
Gracias por tus comentarios.