Cando os ventos da vida zoan contrarios o noso camiñar. Cando comezan a pesar as costas arriba. Cando a escuridade supera a luz é non se presenta fácil a saída do túnel, é o momento de facer un sereno balance en retrospectiva, de pasar no maxín a película dos días vividos, de sopesar na balanza da sorte se mereceu a pena o esforzo de chegar ata aquí.
Moreas de imaxes que se atropelan intentando gañar a partida, ata que ó fin, é a calma a que traendo a serenidade que da o vivido, nos arroupa co sorriso doutros tempos ¡ Mellores! Non o sei, ¡diferentes! Si, cargados ca morriña do que xa non ten volta atrás.
Son tantas as cousas que pasan nese anaco de tempo chamado- vida- que é difícil sopesar as contras e os pros. Cando parece que a balanza se inclina cara a desilusión, aparece o sorriso dun neno, os primeiros amoríos, os agochados segredos daquel momento inesquecible que só por el houbera merecido a pena vivir.
Sempre merece a pena coñecer en primeira persoa o segredo da natureza mellor gardado- a vida- ese estado onde se encerra todo un universo, onde cada día é diferente é cada momento único. Non é a cuestión se mereceu a pena haber nacido, a resposta sempre é si. A verdadeira cuestión é se soubemos vivir, se aproveitamos os anacos de felicidade que á forza pasaron diante de nos. Se fomos conscientes da súa importancia e se gardamos algo deses momentos. De ser así, cando parece que o mundo perdeu o interese por ti, ou ti por o mundo, aí están eses recordos gardados que nos axudan a dar un paso mais cara un novo día.

Como me dijo alguien una vez lo que no has vivido,no existe.
Como dijo alguien del que no me acuerdo, nohay que ver para atras ,ni para tomar impulso.
como decía Proust "" En busca del tiempo perdido "", sólo en el supuesto de tomar una decisión drastica, piensa que el fúturo no sea quizás ,como te lo imaginas, y te das cuentas que sino hubieras tomado la decisión estarías mejor como vivías antes. Un bico
Hablas .MARÍA. desde tu posición que debe ser esa, la de mirar hacia delante. Cuando has vivido, el pasado es lo que nos queda, y con el los recuerdos que en horas bajas ayudan a dar otro paso más.
Es en definitiva lo que separa a las generaciones, el futuro de la juventud y el pasado de la madurez, que rara vez se encuentran en el presente porque son caminos distintos .
gracias por estos comentarios. Un abrazo.
Mi pasado fué fantastico, tuve una niñez privilegida, y , la vida me salio al encuentro, tarde y sin protección como decía Jose luis Martin Vigil, el ver hacia atras y comparar , me destroza. De todas formas no creo que seas tan mayor ni yo tan joven. Otro bico.
Que poético esto que escribes!!! Sempre ven ben algo de poesía nestos días morriñentos.
Ahora somos pasados e presente. Mañá voltará a ser o mesmo porque as experiencias non se borran ao dormir e eso forma parte da nosa grandeza e debería axudarnos a ser un pouco mellores cada día.
Bicos.
¡Que importante es la niñez .MARÍA.! Y me alegro cuando alguien puede decir eso de la suya. A veces, cuando se llega a sesenta y tres años como es mi caso, son muy importantes los recuerdos para sentirte vivo ,porque has vivido y es nuestro patrimonio, el que cada uno fué haciendo y que nadie puede arrebatar. El mañana es incierto para todos.
Un cariñoso saludo
Amiga. LAGUNTSA. a poesía está en nos, en ti neste caso, está en cada sorriso, en cada palabra amable que nace na boa xente é se verte en forma de comentário nun blog. Mellores cada día si, ou en todo caso non empeorar, que é o mais facil, a medida que medran os anos medra a intolerancia, xa comezo a notar algo.
Bicos tamén pa ti.