Camiñamos sen rumbo seguindo un camiño marcado que albiscamos sexa o mellor, non temos brúxula que nos marque a dirección, pero seguimos nas vellas costumes seguros de estar na verdade absoluta, esa verdade, que ás veces nos ofrecen esperando sacar algo a cambio da nosa ¿voa fe?    falta de capacidade pra analizar, ou simplemente, deixadez, esa comodidade que nos fai pouco críticos con esa <ovella de todos, que sempre remata coméndoa o lobo.>

Cada mércores, a oposición ten a posibilidade de facer dúas preguntas ó goberno, esta vez, unha dirixida ó presidente e outra a vicepresidenta. Preguntou o deputado do BNG por cuestións prácticas, o deputado de Esquerra republicana de Cataluña, tamén, chegando o turno do PP e turno pra Mariano Rajoy- nada que preguntar- como se todo estivese arranxado neste país, a cambio, soltou unha arenga a cerca dos postos de traballo que se destrúen cada día sen deixar ningunha proposta o respecto. Despois, foi a Soraya a que colleu o turno pra criticar como fala a vicepresidenta en privado cos seus colaboradores, conseguindo os mellores aplausos da cámara- que nos representan, din.  

¡Isto non é serio! Penso eu,  estamos pagando co noso esforzo a unha morea de xente esperando que fagan algo pa que este pais funcione, mentres eles se dedican a xogar ás criticas persoais. Entendo que busquen o seu beneficio e esperen conseguir o goberno que é onde hai mais que repartir, pero non entendo a nosa comodidade. Parece que unha vez que votamos é damos a nosa confianza  a uns, rematou a nosa responsabilidade ata que novamente nos pidan o voto, e volta a  comezar.

¿Onde quedou o espírito crítico e  combativo que noutrora distinguiu á crase traballadora?  Parece que o fin gañaron os poderosos, os que saben aproveitar a nosa ¿deixadez? Pra facérense co poder. Estamos perdendo o dereito a queixarnos cando esperamos conseguir peixes sen mollar o cu.