só era un sono

Todos soñamos, é certo, pero non todos sabemos soñar. O ideal sería que -segundo di Calderón- soñásemos o que somos. Quedándonos nos soños realizables, que son ó cabo, os que podemos conseguir e aproveitar en noso beneficio, os que nos poden axudar a ser mais felices, porque non é mais feliz o que mais desexa ou soña, senón o que sabe sacar proveito ó conseguido.

Soñando o pobre na súa riqueza, terá un mal espertar, porque a pesar do soñado, os sonos, sonos son.

Moitos soñamos un día cun mundo mais xusto, cunha xeración, a nosa, capaz de cambiar canto nos parecía inxusto. Soñamos, con aquel novo sol que alumease a todos por igual. Ó cabo dos anos, solo nos queda o recordo do soñado, porque so era  un sono.

Outros xoves seguiron soñando despois de nos. Outros soñan agora, e a pesar de querer compartir os seus soños, porque son fermosos, é o noso amargo espertar o que nos di: seguiremos vivindo con esa desigualdade, con esas inxustizas, con esas mortes machistas que nos deixan ese amargo sabor dos sonos non cumplidos.

servido por queixa 3 comentarios compártelo