¡Como as verdes cores se maquillan nesta primavera pra saír ó campo lucindo os mellores vestidos! Como ó lonxe se imaxina o rumor sereno do mar, ¡o noso mar! Ese mar, que tantos ilustres galegos, cruzaron cara as Américas fuxindo da intransixencia e por defender a liberdade. Esa liberdade que hoxe disfrutamos sen atrancos, esquecéndonos que foi onte, cando outros galegos amantes desta fala, loitaron na súa defensa poñendo en risco as súas vidas.
Ramón Piñeiro, homenaxeado nesta edición das letras galegas, Curros Enrriquez dende A Habana, Castelao dende Buenos Aires,Vicente Risco dende este Ourense- castelán falante hoxe- ou Murguía, fundador da Real Academia da lingua. Tantos é tantos esforzos duns intelectuais amantes da súa terra, da fala que a nai lles ensinou e defenderon.
E que dicir do homenaxeado, sempre ligado á terra ourensá á que tanto quería, tanto, que houbo de pasar tres anos da súa vida no cárcere por defender a galeguidade.Como tantos outros ós que esta terra ingrata lles da de lado cando nos esforzamos por falar castelán, esquecendo os sacrificios doutros ourensáns de corazón.
Sempre me pregunto sen achar resposta: porqué será, que todos estes galegos que loitaron na defensa do galego, da cultura propia desta terra, foron todos de esquerdas e perseguidos da santa nai igrexa? É que non somos todos galegos, os nacidos nesta terra?
Dende estes campos floridos, con ese lonxano rumor do noso mar, quero recordar a cantos sufriron persecución e desterro por defender esta fermosa lingua, sen a cal nada tería o mesmo sentido.
Tantos e tanose Don Otero Pedrayo, e Castroviejo esus queimadas, e Laxeiro, y su pintura,como Colmeiro, e el Gran Alvaro Cunqueiro, queres mais....
Na terra sementamos prantas de moitos tipos, coma esas azuis, lilas e rosas que aparecen na foto rodeadas de verde sempre lúcindo e abrigando ós corpos, mais esas prantas teñen vida e "estilo " propios que nos, malpocados! non debemos cambiar pois esa é a súa natureza, teñen ese don de transmitirnos cada unha algo personal do que aprendemos e tamén admiramos. Esa flor á que este ano adicamos non un día, senón todo un ano foi moi importante, grande amigo de CASARES,veciño meu e gran retratista do pobo, nel todo era coma un conto. Non coñezo ó personaxe deste ano,pero tampouco coñecía á Álvarez Blázquez, pero temos á curiosidade ou á responsabilidade de a pesares, de non coñecelos mergullarnos no seu mundo, eso é o grande do día das letras galegas, lembrarnos e aprender dos homenaxeados, de Ánxel Fole, Maria Mariño... ata coa que comezou todo Rosalía de Castro. Desta maneira facemos un xardín grande e forte, pois todos temos unha idea clara á fortaleza dun país e a honra de ser galegos e a continuación dun idioma, que certo! estamos desprestixiando, pq ó próximo o que temos ó lado sempre o menospreciamos pois... somos galegos( non decía así un anuncio de televisión, je je!).
Como diría un albanel unha boa casa comeza pola estructura non? pois esta estructura non a pararon catro séculos de escuridade, anque alguén á utilice como comezo dunha lingua surdida da clase baixa( por un comentario que saíra na prensa da fundación de Aznar, creo, na que se basaba neso, para que estudar tanto! se as linguas comezan polo pobo que é quen as transmite non? )
Biquiños
Gracias por este fermoso comentarioTRIBUMAXICA. Nesta cidade das termas, igual ca noutras de Galicia, é magoa escoitar a nais dicíndolle ó fillo: ponte la chaqueta que arriguizas: ou: pásame la macheta. A estes escribo, ós que senten vergoña da lingua galega e malfalan un castelan que non é o seu. Gustariame dicirlles, que outras persoas mais dotas no castelán, fixeron da defensa desta lingua que nos distingue a súa loita. Que esta lingua, é o noso patrimonio, que non é vergoña falalo porque nos une como pobo. Pero sei, que falo no deserto cando recibo comentarios como o anterior ó teu, que por desgracia, son moitos.
Bicos
Si que é certo, pero eso pasa en tódalas cidades, teño unha tese sobre eso: penso que ó entrar nas cidades e unha vez que o "benvido a..." aparece se torna un cambio hormonal, xenético que se debe de trasmitir polo aire que pasa que a xente se avergoñe e pobriños! sáelles un castelán dese que chaman castrapo que non poden aturar, pois iso debe ser unha loita interna do castelán e mailo galego e o que sae é iso. Pero lonxe disto e tamén respecto ó que dicías eu tiña unha profesora que nunca falara en galego, ela aínda que fora castrapo o quería falar, amén de estar estudando o galego pola conta, é un símbolo de coraxe e cambio que me quedou como unha castelá parlante pode chegar a ser galego parlarte, eso si que tiña mérito e esforzo e non era vergoña como as " señoras de cidade" pero temos que vivir có que hai é inevitábel.
Abuliño!!!