¡que cousas!

Alcanzamos un nivel tecnolóxico importante. Poñemos na órbita  do noso planeta, aparellos capaces de detectar a calor de mundos desaparecidos fai milleiros de anos. Ata chegamos a prognosticar a fin do sistema solar ó que pertencemos, ou o irremediable encontro  entre galaxias. Capaces de baixar ós fondos mariños mais escuros, nadar entre tiburóns, ou chegar aos lugares mais afastados do planeta.Facemos marabillas nas artes e nas letras e podemos cambiar órganos danados por outros sans  sen contar ca man divina ou superando a esta.   

Un día, por unha casualidade, filla do caos, aparece un virus, un simple virus que apenas ten materia, e abrimos o debate mais importante deste século. Ríos de tinta intentan levar a noticia aos lugares mais afastados. As ondas de radio e televisión colápsanse por chegar primeiro ó posible interesado, ata os partidos políticos aproveitan pra falar da incompetencia dos gobernos de turno.

Todo un caos provocado por o único depredador que ten a nosa raza. Un insignificante virus que pode rematar coas miserias acumuladas durante dez mil anos. ¡qué bo sería! Que este medo nos fixera pensar, que desbotásemos de nos unha parte da penosa idiotez que rexe este primeiro mundo.  Que fósemos conscientes do lugar que ocupamos, e que actuaramos en consecuencia.

 Que vísemos no diferente, no que camiña a carón de nos, ó noso reflexo, ás nosas limitacións, e que unísemos as enerxías pra acadar un lugar mais acorde ca realidade, mais humano.             

servido por queixa 5 comentarios compártelo