Vinte anos fai da morte do Imán Jomeini en Irán. vinte anos pasaron dende aquel día que o pobo iraní derramou toneis de bagoas por o home que consideraban- divino. O home que conseguiu impoñer unha das ditaduras mais crueis,- a ditadura do medo. Mulleres sometidas o poder do ser superior,  anulándoas como persoas, obrigándoas a cubrir o corpo  con roupa negra, símbolo do pecado de nacer muller.

Mulleres que derramaron bágoas cando faleceu, golpeándose as cabezas e dando berros por a perda do líder. Líder, que soubo aproveitar a ignorancia dun pobo sometido, primeiro a unha familia de déspotas, e despois ó gran salvador. Hoxe, loita este pobo nas rúas contra unha democracia imposta,  derramando de novo a sangue dos mais pobres, aqueles que non están de acordo en ser manexados por o sumo poder.

¡Canto dano deixan feito os vendedores de medo! ¡como conseguiron aproveitar a boa fe! Só os pobos que cambian a xustiza por a caridade conseguen acadar a liberdade; os demais, camiñan cargados de regras escuras; regras que os mercaderes do medo souberon impoñer entre unha poboación que prefire o fácil, o que as igrexas digan,  e aceptalo, o traballo de pensar.

Desconfiamos do diferente, do que non é coma nos, xitanos, rumanos ou ecuatorianos. Cerramos a bolsa mais o sentido común cando nos necesitan, e derramamos bágoas ó tempo que abrimos a bolsa, o escoitar as panxoliñas dun receen nado fai dos mil anos. ¡canto nos queda ata merecer o nome de homo sapiens!