algo de luz

<Espera un milagre>  Este foi o lema de Vicente Ferrer, un home de boa fe que dedicou a vida a axudar ós menos favorecidos. Un home, que xunto con outros moitos, tivo a visión -divina- de apartarse a tempo da divindade da igrexa católica, e seguir o camiño dun antigo filósofo amante da xustiza, un tal Xesús de Nazaret que morreu defendendo ós pobres, os desprezados, os perseguidos da xustiza humana, ós que nomeou <ben aventurados>

Oitenta é nove anos cheos de humanidade. creou unha fundación que logrou a dignidade de persoas condenadas desde o nacemento; xentes que naceron de familias pobres, intocables as nomean, e por ese feito, condenadas de por vida a mendigar o sustento.

El, que decidiu seguir os pasos do- mestre- tamén se sentiu abandonado  da santa igrexa católica. A que predica palabras humildes e descansa en leitos de seda, a que se aparta do camiño pedregoso da pobreza, pra seguir ós mais ricos, os das ideas de dereitas que defenden á patronal.

Morreu Vicente Ferrer, pero non morrerá a súa obra. Ana Ferrer, a que foi compañeira deste -santo- continua á cabeza desa fundación, loitando por a dignidade das mulleres na India, axudando a curar enfermidades endémicas, propias dun país onde as desigualdades alcanzar un nivel intolerable.  

servido por queixa 3 comentarios compártelo