pensando no Sáhara
Nenos no Sáhara
Son estes nenos saharauís o mellor, o mais querido, o único recurso que lles queda a estes nómades desterrados, pra ensinar ó mundo a súa causa. Eles son os únicos embaixadores deste pobo esquecido, os que cada verán percorren as rúas de moitos pobos de España ensinando o seu sorriso mais amigable, a súa fraxilidade de nenos.
Sorrídelle cando pasedes o seu lado, pensade, que mentres hoxe en Italia se reúnen os mandatarios das nacións mais industrializadas do planeta, quizá ca idea de saír nos xornais de todo o mundo, e nada mais, hai países, pobos con xente coma nos, que sofren o desterro sen que ninguén faga nada por arranxar esta inxustiza.
Pensade, que o que nos chamamos -crise- sería pra eles a bendición divina; que ata a auga teñen racionada, que é un país sometido, que ningún destes mandatarios se recordará de que existen. Pero existen.
Pensade, que co diñeiro que que se gasta en seguridade, aloxamento, fotos e propaganda neste cúmio, cambiaría a vida desta xente, poderían ter escolas dignas, hospitais con medicos e medicinas ata que estes nenos fosen maiores. Pensemos.
