falando de crise
Quen o diría! Que en plena crise económica, no noso país veciño, preto de Viana do Castelo, tivéramos que esperar vinte minutos pra conseguir unha mesa libre, nun restaurante de cincocentas prazas e prezos elevados.Pedra alta, se chama a fermosa construción de fachada modernista e aires de pazo. No aparcamento, son os Mercedes de luxo a maioría.
Soan os alto falantes como se dunha carreira cotra reloxo se tratara: ficha vinte e cinco, cinco prazas: ficha cento corenta, sete prazas, poden pasar. Ó chegar á porta do comedor, perdese a vista na cantidade de mesas, de camareiros cargados con bandexas de Lagostas, bacallau á portuguesa e carnes ó espeto. Mulleres cargadas de relucentes aparellos e reloxos color ouro, homes de prominentes barrigas e refinados modais enchen os bandullos de exquisitos manxares.
Hai crise, é certo, pero penso eu, que se os que mais teñen, os que cometemos o delito de engrosar as arcas destes grandes empresarios, se fósemos xustos ó momento de contribuír ca facenda pública e abrísemos a bolsa do mesmo xeito que pra encher os bandullos, algo cambiaría neste mundo.
MARIA RODRÍGUEZ dijo
HOLA, BOAS! Sabes o que pasa é que igual que cando houbo o cambio de milenio ese no que se cambiaba de moeda e todo o bello se mandaba a tomar por cú, dispensando, que hai que ser finos e recatados nos comentarios(din)!, se está invertindo en valores do ESTADO, do estado dun, claro! que eso sempre é unha inversión sólida e a longo prazo que nunca se sabe cando se irá a unha illa deserta e todo unto vaise pola sombra, je,je! Sabes que estamos no pais de San TOUCIÑO, e todo o que sexa graxa non engorda, senón reforza, e os que de unto están sobrados moitos roxos farán, aínda en tempos de crise.
Bicos e bo día!
15 Julio 2009 | 11:45 PM