voando cara o ceo
Xentes que a vida lles sorriu dende o mesmo momento de nacer. Xentes que son portadores de desgrazas dende antes de ver a luz. Todos somos xente.
Homes e mulleres que viviron unha guerra civil, que por diversos motivos loitaron baixo bandeiras diferentes.Que sufriron as miserias dunha barbarie sen tino, que cantaron co mesmo orgullo cancións diferentes. Que entregaron as vidas en prol dun mundo mellor. todos eran xentes.
Xentes que houberon de deixar canto tiñan e saír fora do seu país porque os seus, aos que apoiaban e querían, fóronos perdedores. Tamén eran xente. Quizá, menos cantidade de xente, ou non tiveron a mesma axuda cos outros que agora sábense cheos de razón, porque gañaron. Tamén estes se consideran xentes.
Son xentes as que habitan este mundo, as que cheas de razón saen ás rúas expondo a vida por unha causa que pensamos xusta. As veces, moitas das veces, pra axudar a subir ao poder ó mesmo que mais tarde masacrará, torturará a outras xentes por seguir no poder.
Xentes que aproveitarán un posto de privilexio pra recoller o que non mereceron, a sabendas de que outra xente con menos sorte quedará sen o que mereceu.
Unha e outra vez caemos no mesmo pecado. Rusia, España, Arxentina ou Chile- agora Honduras- sempre se repite o mesmo sen que aprendamos a lección; sen chegar a entender que todos temos os mesmos dereitos, que as palabras altisonantes e cheas de patriotismo dos dirixentes, só teñen un fin, chegar ó poder.
Patria, vandeira e honrra, só son palabras que inventaron os que querían estar arriba. Os que aproveitando a boa fe das xentes, souberon engaio lalos pra conseguir o seu propósito.
Que difícil resulta comprender que as persoas deixen de selo para converterse nunha nova raza axena completamente a humana!! Pero mentras alguén nalgunha parte loite pola igualdade e a xustiza inda queda unha pequena esperanza de salvación.
Vaia tarde morriñenta, pero a luz do so de mañá faranos ver a parte do mundo que queremos.
Bicos
Todos esperamos e desexamos esa luz de mañá LAGUNTSA. O mundo leva dende sempre esperando esa luz que aos mais pobres non da chegado, a luz que ilumine as ideas de tanta xente que se deixa engaiolar cas palabras de calquera Chavez ou similares, que van perdendo liberdades en favor de calquera cabrón que teña lavia. Mágoa de mundo.
Bicos
Vaia si que tocas un tema complicado. E certo o que dís pero moi delicado tamén, os que primeiro gañaron tal vez exerceron un poder moi alá das súas posibilidades, e os que gañaron despois, bueno sin comentarios. Nunha sociedade na que todos pensamos dunha maneira distinta é lóxico que existan diverxencias, uns poden debatilas nun senado, como persoas normais e educadas, pero outros se negan a abandonar a forza das armas, que lles da valor e forza a quenes ás manexan, mais son armas destructoras que acaban cunha sociedade que en moitos casos non quere esa situación.
A bandeira é un símbolo dun pobo, dunha historia e cultura da que se teñen que sentir orgullosos pero non utiliza-la como unha bomba de racimo tan empregada en Oriente Medio, e do que por desgracia estamos tan ó tanto de tipos de armas, bombas, avións e demais. Quedaría unha pregunta no aire... Esto tamén é un comercio e lle interesa a alguén?
Sea como fose estámonos pelexando desde ás cavernas e dudo moito que isto cambie.
Bicos queixa, todavía seguimos por aquí e seguiremos, ABULIÑO!
Gústame SONY que aínda estemos por aquí, e sobre todo, que como dis, sigamos estando.
Basicamente estou dacordo contigo, é moi difícil poñer dacordo a unha sociedade, a todas as sociedades; cando escribía, pensaba nas xentes de honduras e do que se lle ven enriba se comezan a apoiar aos dous mandatários, e penso que calquera dos dous non merece unha soia morte dun home de boa fe, a eso me refería.
Os que recordamos tantos mortos en tantos países, sabemos que ó final, os únicos que saen gañando son os mandatarios mais as súas familias, e algún que outro listo.
Grazas por o comentario. Unha aperta
o cavo de tantos anos, estamos no mesmo punto...
de un quitate ti para poñerme eu
podes desirme de donde eres ou non...
queixa , por moito que nons queixemos non faran caso de nos
CertoTERESA que non farán caso de nos, pero sempre nos queda o dereito ó pataléo, é senón, sempre nos quedará París.
Queixa é un concello de Ourense, no sur deste fermoso pobo que é Galiza. o nome completo do concello é, Chandrexa de Queixa.
Gracias por comentar neste blog. Unha aperta
pois si solo nons queda Paris falemos del, que do puñatero do Napoleon
tamen ai cousiñas que contare, menudo fillo da gran chingada cando
nos imbadeo po las costiñas de Cadiz... jejeje
e u son do mesmo Santiago, pero levo moitos anos residindo na Capital
do Reino , a inda que o reino sea o de Taifas...
donde todos queren mandar, ter e teñer sin travallar
un bico.
Grazas de novo TERESA, Fermoso Santiago ¡quén poidera! aínda que non cambiaría esta montaña por nada do mundo, amo esa cidade como se fose a miña. Un bico montañés
todas as montañas de donde sean pra min teñen o mesmo potencial
todas teñen duende, mitos e cousas e ai que querelas , porque elas
son o noso referente...
eu en Madri non teño montañas de lado, pero teño o Museo do Prado
que e groria bendita,a li teño beleza, colorido, historia,os dioses do olimpo
aquelo e como entrar en outra dimension...
a li ves desde o nacimento das cousas asta os nosos dias...
pra min Velazquez e o millor, des pois Goya, que ten as pinturas
chamadas negras, que parecen as belliñas bruxas das nosas aldeas...
xuroche que meten medo...
veña para cambiar un pouco, mandoche o bico, con musica de chotis
ven e certo que adouro a terra e choro por ela...
pero xa teño a Madri no corason...