¡que noite a daquel ano!

 

 

Dentro da longa noite de pedra dos trinta primeiros anos de ditadura militar española, onde o sistema mantiña unha férrea ideoloxía católica contraria a toda crase de modernidade- máxime se viña de países democráticos- houbo un ano de gloria.  Mil novecentos sesenta e tres, o ano en que a música acadou un posto de honra que aínda hoxe é recordado  dentro do panorama musical español.

Foi naquel sesenta e tres  o ano que nacería Alaska. Catorce anos cumplia Sabina, acadan o número un os Beatles. O ano en que o grupo dos Pekenikes acadaba a fama con temas como, Cerca de las estrellas.Jinetes en el cielo. Apache. Miguél Ríos. Victor Manuel, é tantos que desafiaban ós políticos con musicas  reivindicativas, entre elas, o Rok.

Fortes se senten os gobernos ditadores apoiados por as armas, fortes por que poden matar, amedentrar é  extorsionar aos pacíficos, ós que toman como arma á música, a ese ritmo inventado  por os deuses, que amansa ás feras, que levanta a moral e fai sentir a vida a tódolos que sentimos desexos de liberdade.

Poden os dirixentes de países como Irán, atropelar á xustiza, poden disparar as armas contra os que pensan diferente. Pode o presidente de Venezuela cerrar as emisoras que non din amén as inxustizas ou sentar no banco dos rebeldes aos que non se sometan ás súas ideas. Pode o réxime castrista pechar a boca a cantos amosan diferenzas.

 Pero a musica seguirá, e farao, porque é un don divino, un regalo de tódolos deuses ó ser humano, a este pequeno vivente que esquece o feble que é, e que se transporta no tempo ó ritmo da musica, esa musica que nada ten que ver cos anos, que une ás xeracións.

Unha musica, que fala de inxustizas, que se transforma en símbolos de países como foi a Marsellesa, que uniu ás xentes de ben na revolución dos Clavéis. Que é símbolo de convivencia, arquivo de recordos dun pasado que ninguén pode esquecer e que nos pertence a todos.            

      

 

servido por queixa 1 comentario compártelo