recordos

Recordaba fai uns días, a Galicia doutros tempos. Recordaba algúns dos oficios xa esquecidos que non hai moito vivían con nos, recordaba sobre todo,  ós cegos. Pero existe outra figura, a máis salientable daqueles e destes tempos, de tódolos tempos, unha figura que alguén dixo dela: de non existir, a casa Galicia non existiría, esa figura é,  a muller galega.

A ela debémoslle todo, o que somos e o que temos. No mar, apoiando home e coidando fillos, mariscando no seu tempo libre pra mellorar a cativa economía da época, buscando o mellor prezo ó peixe, sufrindo en moitos casos a perda do compañeiro, levando de por vida o negro loito, pero sempre, sempre saíndo adiante.

¡Qué dicir da muller no campo! Era ela a que cargaba co peso da casa, dos fillos, dos animais, e na maioría dos casos, criada de sogros e pais anciáns. Esa muller que non tiña descanso, que moitas veces atopei conducindo ás vacas cara o monte, levando no brazo a cestiña ca madeixa de la, fuso e agullas da calceta. Cada segundo libre, era como unha maquina facendo calcetíns, xerseis ou chaquetas pra os seus, era,  o corazón da Galicia rural.

Amante é nai. A súa presenza enchía as pobres casas da maior das riquezas, ese amoroso sorriso que tanto se vota en falta, esa acolledora amabilidade que caracterizaba ós nosos pobos.

Cambiou o mundo e as formas, hoxe temos esa "igualdade" que probablemente soñaron as nosas aboas, pero mentres os recordos se manteñan vivos, non esquezamos a esa figura tan querida, devanceira do que somos, que sempre esperaba nas casas enchéndoo todo dun cariño inmenso,( a muller galega.)     

servido por queixa 3 comentarios compártelo