recordando a confucio

Onte, foi o aniversario do nacemento deste filósofo e humanista, que ó igual ca Xesús de Nazaret, quixo cambiar o mundo. cinco- centos cincuenta anos antes de nacer o noso fillo de deus, este pacifista percorría o seu país ensinando a gobernantes e vasalos, o balor do xusto medio, a boa conduta, a bondade como norma, a benevolencia con todos, o respecto aos maiores.

 Dous mil cincocentos sesenta anos pasaron, e seguimos necesitando un Confucio. Necesitamos ese medio ideal que predicaba aplicado aos nosos políticos cando falan, aos xoves cando se divirten, aos empresarios que pretenden achar a riqueza a conta do esforzo dos demais, ós traballadores que  buscan un traballo ben pagado sen esforzo, ós que se queixan sen razón, e os que nunca se queixan.

 Necesitamos por en valor o respecto ós ensinantes, ós maiores, ós pais que buscan o mellor por fillos, aínda que non acerten sempre. Necesitamos recordar algunha das súas máximas e polas en practica: a maior gloria non está en non caer, senón, en levantarnos cada vez que caiamos: A atención ós maiores, está en vida, despois solo queda o culto:  Necesitamos en definitiva, humanizar a sociedade comezando por nos.

 Con este humilde chino podemos chegar a unha conclusión: que os deuses non son imprescindibles. O que fai unha sociedade ideal, non é unha ou outra crenza, senón, o respecto por os demais, aínda que como dicía Robespierre, nos pareza que non ten razón. Dicía Confucio, que a ensinanza é de todos. Oxalá o vexan así os políticos que nos representan e comezan hoxe a falar da educación despolitizada.              

servido por queixa 2 comentarios compártelo