Publicidad:
La Coctelera

ALGUNHAS COUSAS MIÑAS

EN CADA NOITE DE TORMENTA LATE UN FERMOSO AMENCER

5 Octubre 2009

fascinante aventura

 

Curiosos, aventureiros e arriscados como somos, quén se atrevería a dicir non, á aventura da vida? Quén, preguntado antes de nacer, diría non a tanto suspense, tanto imprevisto e tanta sorpresa como é, a gran aventura? quén se resistiría a contemplar tanta marabilla?

Cando as cousas non van como esperamos ou desexamos, acode ese pensamento pesimista, ¡que sorte sería non ter nacido! Despois, se nos paramos un momento e analizamos todo o vivido, estamos seguros de que a decisión ante a pregunta de nacer, sería a pesar de todo, un, si quero.

Buscamos a aventura pa sentirnos vivos, pa afirmarnos na nosa fraxilidade. Escalamos montañas onde a vida é difícil, baixamos ós fondos mariños e voamos a outros mundos. Raiamos a perfección e caemos baixos, moi baixos. Todo forma parte do guión, todo pertence á mesma película, ¡á fermosa aventura de vivir!

servido por queixa 16 comentarios compártelo

16 comentarios · Escribe aquí tu comentario

TERESA santomil gonzalez

TERESA santomil gonzalez dijo

Hola QUEIXA ,,, si amin me deran a oportunidade de escoller

entre nacer ou non

sabendo o que sei diria - NON - eu riome moito por fora e

choro moito por dentro

sempre bou ca cruz o lombo

bicos

5 Octubre 2009 | 03:43 PM

queixa

queixa dijo

Non SANTOMIL, hai cousas que non podo crer. Unha posta de sol a carón da mar coas ondas batendo nas rochas. Un paseo a carón dun regato de montaña, sería suficiente pa que calquera escollera nacer. É que dicir do cariño dunha nai, dunha avoa. Calquera dos momentos vividos, sería suficiente pa dicir,si quero.
No gran teatro do mundo, cada un dos actores ten un papel, así, temos dende príncipes é princesas, ata mendigos é mercenarios, pero non creo que ningún destes persoeiros se arrepinta da seu papel, porque todos son importantes.
se todos fósemos Einstein, quen estaria escribindo nesta paxina?

5 Octubre 2009 | 06:59 PM

Amiga

Amiga dijo

Gústame o que dis. Tempo haberá de ver o vaso medio vacío. Disfrutemos das cousas boas que nos vamos atopando nesta aventura, o remate xa o coñecemos pero sempre merece a pena a sorpresa dun día máis.
Bicos

5 Octubre 2009 | 07:36 PM

santomil

santomil dijo

QUEIXA todo eso e moi bonito cando un ten e disfruta de todas esas
cousas eu non tuben casi nada de eso para disfrutalo
Como non ter non tube nin escola ,, si tuben duas madrastas ca primeira
bastantes paos, meu pai tampouco quedaba atras en eso de levantar
a man coa segunda xa vivia lonxe da casa

o meu grande merito e o coraxe, comin a vida a dentelladas
e esas cousas sempre deixan pouso que nunca o superas

fixome moito ir aprendendo a leer, acabei facendo una vida para
dentro de min mais que para fora
os poetas de todas tendencias enseñaronme o que sei e os filosofos
tamen

mais cousas pasaron, canto mais larga e a vida mais che mete
todo eso que ti dis o recordo de cando era rapaciña
xa con sete anos eu era unha vella

e como che digo todos son sonos

como decia Calderon os sonos sonos son

pero teño un'ha imaxinacion boa e oque me contas eu o vexo e por eso
podo escribilo como si o estubera vendo

Madri non e queixa aqui tes como o quixote pelear todos os dias contra
os muiños do vento
e xa que estou aqui sin pedilo e referome no mundo con forza como
sempre o fixen

e agora xa teño ao Ramses e a ous outros dos dando polo cu
si queres conoceme bai o meu perfil e pincha en fotos xa me veras
estou o lado de chorros de agua tamen poño os anos que teño

veña que parece que estou testando,,,, un abrazo

5 Octubre 2009 | 08:13 PM

queixa

queixa dijo

Hola AMIGA. Contento de que esteas dacordo conmigo. Temos hoxe un día oscuro en Queixa. Comenza o inverno e algo se fai notar, é por eso que intento convencerme do bo que é vivir, e por o tanto, nacer, porque vivir sen nacer....
bicos a moreas

5 Octubre 2009 | 08:53 PM

queixa

queixa dijo

Amiga SANTOMIL, os que nacemos en tempos chungos e tivemos que inventarnos unha vida, temos moreas de cousas que esqueceríamos de boa gana, pero chegamos ata aquí, e fomos quen de superar tódolos atrancos que nos foron poñendo no camiño, e seguimos aquí. Podemos depotricar de moitas cousas, pero o feito de chegar, é suficiente pa que nos sintamos horgullosos e pidamos ¡Nacerrr!
A min, pagoume a pena que decidiras nacer porque me gusta recibir correos e falar con xente. Moreas de bicos che mando dende Queixa, porque sei que tras esta pantalla hai alguén coma min.

5 Octubre 2009 | 09:05 PM

santomil

santomil dijo

SI CHEGAS ,, PERO CHEGAS MOI CANSADO E UN MISMO SE PREGUNTA

AVECES SI MERECEU A PENA

SAVES AMIN GUSTANME ASI O DIA COMO O DESCRIVES
CON ALGO DE VENTO FRIO CO CEO GRISACEO DE NUBES NEGRAS
MOI CARGADAS, GUSTAME VER CHOVER E INCLUSO MOLLARME E
METER OS ZAPATOS NOS CHARCOS
BOUCHE A DEIXAR AQUI UNA PEQUENIÑA COUSA QUE RECORDO DE MENIÑA DONDE XA EU APUNTAVA MANEIRAS DE INDEPENDENSIA

Arroyito de mi aldea - donde mi madre lababa

donde jugaba de niña - al despuntar la mañana

en los charcos me metia - de barro me embadurnaba

mi madre que me veia - luego me regañaba

ven aqui mala cabeza - que luego enfermaras

dejame madre reir - y de esto poder gozar

larga tengo yo la vida - tiempo tengo de llorar

mira madre los frutales - mira las aves volar

escucha el canto de la alondra - que vuela en libertad

yo quiero tener alas madre - y poderlas desplegar

entre los castros del monte - y volar, volar...

madre por dios no me riñas - y deja mi alma soñar

con la tierra, con el cielo, con la brisa, con el mar

5 Octubre 2009 | 10:13 PM

queixa

queixa dijo

Que che podo dicir SANTOMIL, ¡precioso! Non che creo que estemos tan cansados,en vendo a enerxia con que escribes, penso que ainda estamos pa romper un par de mangas.
Gracias por todos istes comentarios. Unha aperta

6 Octubre 2009 | 10:47 AM

santomil

santomil dijo

Querido QUEIXA como todo na vida ten oseu momento

eu teño os miños propios, un as veces cheos de negras nubes e

outros cheos de explendores

son eu un'ha persoa moi ambigua, que lle vou a facer

una apreta

6 Octubre 2009 | 01:22 PM

yon Khauss

yon Khauss dijo

Si la vida es una aventura, la que debemos vivir intensamente cada día.

Un abrazo

6 Octubre 2009 | 03:29 PM

TERESA santomil gonzalez

TERESA santomil gonzalez dijo

¡¡ cullons, YON por aqui !! no me lo puedo creer...

¿ Queixa sera YON un gallego infiltrado en nuestras filas
del sentimiento y pensamiento y otras soledades Galaicas

donde se habla de Confucio y ala par destilamos Poesia
Donde hacemos presente el Amor por nuestra tierra de una manera
dulce y sencilla, como nosotros mismos

nos entendera en gallego , si asi es porque entra en castellano

por si las Moscas yo lo estoy escribiendo ahora para que entienda
aqui tampoco es una obligacion

ami misma me cuesta un monton escribir en gallego siento que me falta
fluided , son 55 años sin hablarlo y menos escribirlo

querido YON KHAUSS tal vez mi muy querido Queixa no te conozca ni tan siquiera le suenes

el no corre tanto por las paginas como yo, en calidad de centaura loca
e inquieta
metiendome en mil fregados y aventuras excitantes,siempre corriendo
detras de los sueños y de las realidades a la par,

para mi eres conocido ya por comentar en otras partes

asi que me tomo la licencia de presentarte a Queixa, anfitrion de esta
pajina y conjuntamente te damos la bienvenida a este calido rincon
nuestro que tiene toda la calidez de una cocina gallega

un banco a la vera de la lumbre como cielo una gran chimenea donde
cuelgan morcillas y chorizos de la matanza

un buen cafe negro como las alas del cuervo
y un chupito de aguardiente
que araña la garganta

besos para todos

6 Octubre 2009 | 04:50 PM

queixa

queixa dijo

gracias Teresa por esa presentación tan dulce desta paxina, alégrome que a vexas así.
Gracias tamen a Yon por ese saludo. Un abrazo ós dous.

6 Octubre 2009 | 06:50 PM

santomil

santomil dijo

LAS gracias se la daremos a esa tierra que nos vio nacer

y que nosotros sus hijos hacemos honor a ella

con gallardia vuenos modales educacion y respeto

un abrazo

6 Octubre 2009 | 08:26 PM

Amiga

Amiga dijo

Xa vexo que a vena melacólica segue dominando, eu alegrábame de que realmente viras o lado bonito e disfrutaras del pero cando hai que convercerse... algo empeza a fallar.
Acaso non se disfruta da cama cando fora chove a esgalla e o vento fai acurrucarte entre as sabas? En tódalas cousas pódense atopar boas sensacións.
Bicos

7 Octubre 2009 | 12:39 PM

queixa

queixa dijo

Hola AMIGA, hai cousas que non se poden cambiar, cousas que nacen ca persoa e so desaparecen canda ela. Gozo na cama, de pe, lendo os teus comentarios. Gozo cós cogumelos que van sair despois desta chuvia.
Xa ves, todo é gozada. Pero ó momento de escribir, sempre aparecen as sombras, esas sombras que forman parte de min, quizá de nos ser así, non perderias o tempo conmigo. Quérovos como sodes, tedes que quererme como son.
Moreas de bicos che mando, repárteos.

7 Octubre 2009 | 01:14 PM

TERESA santomil gonzalez

TERESA santomil gonzalez dijo

amiga que pasa contigo,siempre que entras solo hablas de nuestra
melancolia

ya podias aportar algo mas a esta pagina,escribiendo algo

aqui no tenemos que convencernos de nada, unos dias estamos

con la melancolia suvida y otros con la alegria puesta

tu no tienes pagina, eres un troll, me gustaria leer tus escritos

veo que tu idea del disfrutar esta mas en la cama acurrucada

esperando sensaciones nuevas que un escrito

eres muy esporadica en apariciones y como esta casa no es mia

ya dije demas

pero me cabrea un poco esa manera de entrar tan rara que tienes

no se que opinara Queixa, tan educado y tan prudente siempre

11 Octubre 2009 | 11:16 PM

Escribe tu comentario


Sobre mí

Avatar de queixa

ALGUNHAS COUSAS MIÑAS

ver perfil »
contacto »

Buscar

suscríbete

Selecciona el agregador que utilices para suscribirte a este blog (también puedes obtener la URL de los feeds):

¿Qué es esto?

Crea tu blog gratis en La Coctelera