outono
Zoa o vento, o ceo escurécese ó paso das negras nubes que nos cobren, chora o ceo as bágoas do orballo anunciando ó colorido e triste outono. Xá os paxaros foron deixando as terras altas, fuxindo do vento norte que castiga ás serras de Queixa. A neve aparece altiva nos picoutos mais altos reclamando o seu dereito a existir.
É chegado o tempo do lume na lareira, dos saborosos cogomelos que colorean as praderías, das humildes e saborosas castañas, do viño novo que as pendentes terras do Vivéi foron madurando durante o ano. Tempo de silencio, de atopáreste só ante ti, de disfrutar da soidade.
É neste tempo, cando os recordos se fan mais reais. Recordos que traen o sorriso de tantos momentos felices, de tantos tempos escuros, de algunha tristeza nunca esquecida. A vida é como un álbum, fotos que foron momentos vividos, e que cada vez que os miras, revives con mais intensidade, con nova lupa. ¡Lonxe quedan os longos paseos baixo as frondosas árbores! Lonxe a ledicia do cariñoso sol.
Só a esperanza da nova estación nos da pulos pra seguir, pra sentir desexos de se erguer da quente camiña.
alguen dijo
fasme lembrar un poema que tiven que aprender de memoria na clase de frances hay a tira de anos e que traducido decia algo asi: os lamentos fondos do violín do outono firen o meu corazon con unha languidez monotona, sofocante e ferido cando chega a hora, lembro vellos tempos e choro. Marchome co vento de aca para ala igual que a unha folla morta.
22 Octubre 2009 | 05:42 PM