Nunca entendín, de verdade, o que significa - nacionalismo. Entendo, que cada quen defenda, queira e lle pareza o mellor lugar do mundo, aquel onde naceu. Ata podio entender, porque me ocorre, que escoitar o son dunha gaita, un chisto ou unha sardana, nos poña pel de galiña a galegos, vascos ou cataláns. Pero creo, que a calquera dos nacidos nestas comunidades, cando escoitamos o himno nacional lonxe de España, nos ocorre o mesmo.

Ninguén pode obviar a personalidade dos pobos,  no caso de Galicia, sería obviar a propia identidade, a os compoñentes da santa compaña que Castelao nos presenta na súa -Alba de gloria. É por iso, que entendemos ós pobos que defenden o seu. O que me custa entender é, que     dentro deste país, haxa alguén que fale de independencia, de separación.

De todos modos, e da maneira que temos deseñadas as autonomías, creo que é o pobo galego, o que menos conciencia ten da súa identidade, e menos sentido da oportunidade, digo isto, pensando no derradeiro debate sobre os presupostos do estado, onde a falta de dous deputados mais nos deixa só a oportunidade da retórica. Mentres os vascos arranxan as súas contas có apoio ó goberno, os cataláns o seu estatuto- que non é mais ca diñeiro- os galegos ca  nosa teima nacional, imos perdendo oportunidades,  e seguimos formando parte da España mais rica en pobres.

 Creo, que dous deputados mais no BNG, nos axudaría a, por o menos, estar á altura económica dos demais pobos de España, pero qué galego pertencendo ó  SOE, e menos ó PP, cambiará o seu voto en favor de Galicia? Quén cando vota ó alcalde pensa mais no pobo ca na súa idea política?