os mortos inocentes
A pesar de tódolos pesares, seguimos mantendo viva e ancestral idea de depredadores, de carnívoros pra os que a morte só forma parte do xogo da vida. Nin as ensinanzas, nin o tempo, conseguiron erradicar a peor das lacras que ameazan á humanidade ( a indiferenza) . Día tras día, asistimos ás peores masacres dos derradeiros tempos. Seguimos utilizando a violencia pra conseguir o que non nos pertence por lei. E o mais penoso de todo é, que poucas veces nos fai pensar ou nos quita o sono.
A cotío vemos imaxes de atentados que deixan xente morta nas rúas, familias derruídas que choran impotentes ás súas xentes sen poder facer nada. Na derradeira semana, escoitamos como unha bomba deixaba dous centos mortos en Iraq. Foi un segundo de interrupción da cea, un pequeno comentario, un punto e seguido na monotonía do cotián. Escoitamos onte: en Afganistán unha bomba nun mercado deixa cento cincuenta e seis mortos: Despois, durmimos tranquilos sabendo que é moi lonxe onde as xentes se matan entre si, onde a violencia está á orde do día.
Nada cambia a nosa rutina. Escoitamos impávidos as noticias da violencia de xénero mentres tomamos o almorzo, nada nos afecta, estamos inmunizados, vacinados contra toda crase de violencia, porque fomos nos os inventores, os únicos carnívoros que quitan a vida aos seus semellantes. Non por necesidade ( que tamén se chega o caso) senón, por a primacía animal que nunca chegamos a superar. Xa poucos son os que se acordan, poucos os que amolecen ante a terrible inxustiza dos mortos inocentes, de tantos mortos (demasiados mortos) que impávidos contemplamos cada día coma quen mira chover.
