deuses de palla
¡Qué difícil é, aceptar a idea de que estamos solos! De que aquel deus, que de pequenos nos presentaron como salvador, redentor e amigo inseparable, nos abandonou á sorte que rexe o universo- ó caos absoluto. Quixemos de grandes aferrarnos á bondade, ese sentimento que move ó home a sentir tenrura dun desvalido animal, dun gato sen dono que miaña á súa porta en busca de alimento, de algo que levar á boca.
Implacables son os designios do señor, duro de corazón cando deixa á auga caer sen tino, arrasando vidas humanas e levando mesturado na corrente, ilusións, fe, presente e futuro de xentes sinxelas que ollaron cara o ceo en busca de clemencia, de axuda, sen atopar resposta.
Duro de corazón, cando contempla impávido o lume que el mesmo creou na Palestina dos nosos antergos ca soia idea de meter medo, e que arrasa facendas e pobos descontrolado, enviando a auga alí onde ninguén a necesita. Levando miseria, soidade e fame ós pobos que habitan os desertos, lugares onde a choiva pasa sen se pousar, porque el, o señor que todo o pode, descansa esperando o día de xulgarnos, de separar bos e malos pra exercer a xustiza divina, sabendo como sabe, que é aquí, nesta terra que el mesmo creou da nada pra disfrute da gran obra, o home, onde necesitamos da súa presenza, do seu poder, pra levar a bo termino o gran reto do home actual, o sacrificio de chegar á fin do mes.
Sentíndoo, como se sente toda perda, dubidamos da súa presenza entre nos. Comezamos a sentir a decepción do engano, e inventamos moreas, centos de deuses, esperando que algún deles sexa o verdadeiro, o que arranxe o caos ó que nos levaron os americanos ó mando do único home deste século, que era quen de falar de ti a ti co noso señor, o presidente buhs. Caemos na conta, de que a maioría destes deuses modernos son soamente -deuses de palla- ilusións creadas, igual ó lume da famosa zarza que o contos dos contos- a biblia- nos relata.
