A branca néboa, escribía na paisaxe o seu húmido alento arrincado dos regatos da montaña. Augas brancas con sabor a natureza que alzan o seu bruar como berróns en celo. Días de outono, de vento desatado e auga a fartar. Planeta de contrastes.

Bule o lume na lareira ó son do vento. Ti mais eu, un mundo de silencio. Vate con forza o vento nas árbores, zoa o eco na fraga de San Cristovo. Levanto a vista do libro que estou a ler, e rumio as palabras tráxicas que Rosa Aneiros me vai contando en -Sol de inverno. Ti, sorrís imbuída nos teus pensamentos. ¡ quén sabe en que lugar están!

As oras parecen iguais, a choiva cae con forza. Pensamentos que nos levan a vivir varias veces os mesmos momentos. Oras que marcaron as nosas vidas de por vida. A primeira comuñón, o primeiro contacto dos beizos ca persoa amada, o nacemento dos fillos, a responsabilidade de novas vidas, o medo ó incerto futuro. Quizá ese sorriso sexa froito dos mesmos recordos, quizá estea abrandando co tempo, pero sabes, pode que este momento sexa mañá un fermoso recordo. ¡quén sabe!