Muller, solo unha palabra, pero que cando se cambia a nai, significa todo o bo do xénero humano. Significa privacións, perda de liberdade, amor sen límites. Significa apoio e comprensión, moitas oras de vixía, e a mellor amiga de por vida.
Sigue sendo a mesma muller, a que un día vimos por primeira vez e nos cativou co seu sorriso. Nunca saberemos cando cambiou a nosa mirada, cando deixamos de ver a unha nai, e vimos a outra persoa. Pero ela, sempre será esa nai, esa irmá, esa amiga, solo é unha cuestión de semántica. Se dicimos nai, é intocable, se dicimos compañeira, pode ser de todo, ata escrava.
Nunca debemos necesitar un día contra a violencia de xénero. Nunca o xénero deveu facer distincións entre persoas. Nunca se deveu permitir que ditos tales como: á muller e á mula, cada día unha zurra: nunca deveu suceder impunemente, porque esa muller puido ser a túa nai.
Unha aperta solidaria a tódalas mulleres deste planeta, en especial, ás que seguen esperando cada día o milagre da igualdade, milagre que non virá mentres necesitemos deste día.
Tes moita razón, recoñecendo un dos teus post anteriores, entre fillo e nai hai unha relación moi especial un vínculo de unión que a pesares de cortar o cordón umbilical, permanece invisible por sempre. Pero a pesares disto por qué alguns fillos matan e maltratan as súas nais, tamén é certo porque sempre o peso recae sobre a muller?
Únome a reinvindicación, estou de acordo en que non debe de ter un día senón 365, pero non somentes isto, senón o dia do cáncer, ou calquera outro que por ter un lazo colgado non fai a loita mais forte e debe ser continua o resto do ano.
Biquiños!
Hola amiga MARÍA, e digo amiga, porque todo o que pense así é meu amigo, aínda que como neste caso, non te coñeza. Pregúntastes por qué algún fillo maltrata á súa nai, creo que por a mesma razón que algunhas nais maltratan aos seus fillos. sempre son moreas de razóns as que levan a que esto ocorra, razóns difíciles de numerar, porque cada cabeza é un mundo malo de sondear. O que resulta dificil de entender é, que a mesma moza que nos namorou e daríamos a vida por ela, ó pouco tempo de estar casados ou xuntos, perda todo ese valor ata chegar a quitarlle-la vida. Sendo como é a mesma persoa. Bicos
Gracias por considerarme amiga, e polo que dis, aínda que como dis non nos coñecemos pero temos pensamentos en común. Hai unha cousa que dís referido a amizade e os amigos o certo é que podes ter amigos que compartan a mesma opinión ca ti, pero tamén que defiran dela pois así aprendemos uns doutros. Cando te refires a mulleres que matan ós seus fillos tes toda a razón, non sei como pode existir xente así, igual que nais que abandonan ós seus fillos nun cubo do lixo, pero ás hai, e por eso cando escoito ás miñas compañeiras falar dos seus fillos como o mellor que lles pasou, non entendo ás outras a súa maneira de actuar, supoño que non se pode estar a ben con todos e con todo e non esperar un mundo perfecto, pero é o que hai non?
Bicos dunha amiga.
Claro está MARIA que non podemos esperar un mundo perfecto toda vez que pensamos tan diferente. Calquera mundo que pra algúns fose ideal, atoparía críticas noutros lugares, pero como tu dices, hai cousas que non se poden entender. Onte morreu unha nena de tres anos, devido ás feridas causadas por un home de vinte. Non se pode entender.
Mulleres que son nenas, mortas nas mans duns compoñeiros que aínda onte as miraban con ollos namorados. Non se pode entender.
Non se pode entender que á morte de tantas mulleres se acostume unha sociedade que se di xusta. Se houbese morto un mariñeiro do Alacrana, podería haber cambios no goberno, así, o que dura unha noticia e xa se esqueceron as cincuenta mulleres mortas.
Sei que se fai o que se pode, que non é fácil, pero boto de menos ese movemento social que tiña que dicir- basta- pra conseguir por o medo, o que non se consegue ca razón.
Gracias por os teus comentarios MARIA. Bicos
Eu tamén desexo e espero ese día ( lonxano aínda) no que non haxa necesidade de celebrar "Día da Muller" ou "Día da Loita contra a Violencia de Xenero. Si ese día chegase sería un síntoma inequívoco de que por fin os Dereitos Humanos estaban a ser moneda común entre os seres nacidos persoas. Saúdos dende TEO
Hola ROSANEI, benvida a este humilde espazo, sobre todo cando se entra coma ti, chea de bos desexos, sempre é unha alegría.
A verdade e que somos a infinita maioría @s que estamos en contra desta lacra social, pero creo que tes razón cando dis (lonxano aínda) porque aínda que me parece unha aberración en tódolos casos, paréceme peor, menos racional cando se da entre xente de trinta anos e menos.
Pensaba, e sinto trabucarme, que os nosos fillos non poderían caer tan baixos, despois dos nosos sacrifícios por facelos mais persoas, por darlles uns estudos, unha información mais humanista, mais igualitária. Magoa.
Un bico nevado dende Queixa