É a esperanza, ese pivote onde os humanos suxeitamos a nosa fraxilidade.  Sempre é tempo de esperanza, de seguir loitando por aquilo que desexamos, (aínda que non sexa posible,) porque a esperanza debe ser o derradeiro que nos abandone.

 

 É a esperanza nos pobres, a táboa de salvación, o pau  onde suxeitar a  falsa seguridade. Esperanza, de atopar un traballo onde sexa recoñecida a nosa valía. De que un día se fagan tanxibles os dereitos humanos, de tódolos humanos.

 

Esperanza de que cada novo Nadal, sexa un paso mais cara a solidariedade ben entendida, a baseada na xustiza. De que as fermosas palabras de  felicidade que cada ano utilizamos cos demais, non sexan  baleiras, que as sintamos de verdade.

 

Esperanza, en que cada membro desta sociedade, recoñeza e defenda os dereitos alleos igual ca os seus. Que sexan os nosos actos coherentes coas nosas palabras. Que sexamos co-responsables na defensa da natureza.

 

Esperanza,  de que os reis magos nos concedan o milagre de ver rematada esta residencia de persoas maiores. Milagre, que cada día albiscamos  mais lonxano.