Tódalas grandes civilizacións, comezaron cun interese común, a supervivencia, a defensa compartida ante un perigo ou a falta de alimento, foron a unión mais forte entre humanos. Á medida que se foron resolvendo os problemas iniciais, que se garantiu o básico e comezou a converterse en pracer, comezaron as conquistas de poder, as intrigas palaciegas e as promulgacións das leis básicas, comezou, o imparable ascenso cara ó cumio, aquel que as levaría ás maiores barbaridades e irremediablemente ó descenso e a propia destrución.
Nos, estamos chegando a ese cumio, pasamos do racional ó superlativo en tódolos campos; na economía, explotando ó máximo a terra, sacando o máximo produto de forma esaxerada, creando un mercado de intereses e esquecendo á propia terra e os que nela traballan. Na industria, buscando sempre o máximo, o mais alá, esquecendo o dano que poidamos facer ó noso planeta. No comercio, facendo grandes áreas comerciais onde o luxo desprace a calquera outra consideración.
Chegamos á irracionalidade total, onde a volta a tras so pode ser traumática. Pasamos de converter un momento de gloria, da euforia dunha liberdade que nos unía a todos, á utilización da mesma para irnos separando, radicalizando mais e mais ata pedir a separación. A necesidade de unirnos contra a tiranía, unha vez libres, lévanos á confrontación idiomática, política ou relixiosa, atopamos todo canto nos separa para facer patente a condición humana.
Non é lóxico que a vontade dunha persoa, moi respectable ela e todo o que representa, se converta nun movemento supranacional e estea dando a imaxe dun goberno, o noso, como culpable de tódolos males ocorridos hai trinta anos. Non é lóxico, que nun momento de crise se estea debatendo e convertendo no centro de atención, touros si, touros non. Non é lóxico que sabendo como sabemos as consecuencias do cambio climático, se estea nun debate mundial de intereses, de poderes é alianzas, deixando de lado o verdadeiramente importante, e non o é, que a xente que intenta presionar ós mandatarios que nos mesmos eliximos, sexan os que reciben as malleiras de man dos que deberían protexelos, non é xusto.
Comezamos, a superar ese límite que outras civilizacións superaron e que as levou ó caos. Comezamos a esquecer a racionalidade a sabendas, comezamos a converternos na cabra do refrán, que segundo se di, co exceso de vicio, comezou a dar cos cornos no cu, no seu propio cu.
Temos un partido que fai o que quere sobornando as CC.AA. e outro que adícase a levar a contraria en todo, xa sexa bo ou malo; temos as Nacións Unidas, e cada país actua polo seu bando sen importarlle o que estas lle digan; temos a exércitos en misións humanitarias que protexen as vidas das víctimas que non chegaron a matar; temos partidos que buscan organizar o poder cando non teñen nin entre eles organización,...
Toda civilización acábase, a nosa cada vez máis parece que está chegando ao fin. Hai remedio? sinceramente non creo, cada vez é mais patente a desorganización, non hai unidade, cada un quere tirar cara seu lado e pouco a pouco nos estamos encamiñando ao caos. Quizais o egoismo e a tendencia a pensar en nos mesmos e outras 4 persoas acabarán pronto con todo.
Unha cousa curiosa: Se matan aquí a policía ou o exército a alguén por asasino ou mala persoa que fose a prensa non o toleraría, habería un conflicto de dimensións dantescas e noticia pra todo o ano. Curiosamente as forzas armadas acaban de matar a un civil afgano sen importarlles se era violento ou non. Case nin saiu na prensa. As nosas vidas quizais son mas importantes que as da xente que vive noutros países?
Como ese exemplo de egoismo hai milleiros e diversos. Xa so nos queda a ilusión por que suceda un cambio, que parece que non ocurrirá.
Saudos:
Borjaa
Quedémonos con esa ilusión de cambio Borjaa, é que o próximo ano sexa de paz e saude para todos. Unha aperta amigo