Isto que vou contar, contoumo un home a min, porque outro home llo contara. Quer isto dicir, que non é o que se di, un conto, senón que é un conto a medias, ou por dicilo mellor,un medio conto.

Había, e sigue habendo, un pobo de montaña, que no momento diste feito, era, e segue sendo, un pobo totalmente illado ó resto do mundo. Non había electricidade, nin estrada, nin baños nas casas, nin tan sequera auga corrente. O que si había, era unha fermosa igrexa onde o crego ía só cando alguén morría. Deuse o caso, que un novo bispo entrou na diocese con moitas ganas de traballar, e decidiu percorrer todas e cada unha das miles de igrexas espalladas por os seus dominios.

Foi así, que un día, mandou unha carta ó pedáneo do pobo anunciando a súa visita. O pedáneo que era dos mais espabiados do pobo, puxo en marcha tódolos medios ó seu alcance pra satisfacer, no posible, a estancia de tan ilustre mandatario. En chegando o día, mandou ó  rapaz de mais confianza ó outeiro máis alto á vixiar o camiño  por onde debería pasar o bispo, ca consigna de dar a voz de inmediato, e ter así preparada a comitiva encargada de lle dar a benvida, e así foi, alá por a media mañá, comezou a transmisión das noticias que viña sendo así: haaaai señor hilaaaario! Quéeeeee! Vexo na costa de embaixo un home cunha saia e un can cunha chooooca! Con esta voz de alarma do pequeno sentinela, comezou a bulir o pobo con aires de festa maior. Saíron os mais vellos do pobo cos mellores traxes de pana que tiñan,camisas de liño, e ata se dixo que naquel día, estreara por primeira vez o pedáneo, uns calzóns.  votouse palla nova no camiño pra que o bispo non luxase os zapatos, e pra darlle mais solemnidade ó asunto, comezaron a tocar a mellor campa que tiñan ¡todo un acontecemento!  

Chegou o bispo medio abafado da camiñada, e xa o pedáneo se adiantou ao resto dos veciños que formaban en ringleira, é díxolle tendendo a man: ben vido señor bispo, elogo, qué tal a señora bispa é mais os vispiños pequenos:

Desorientado quedou o bispo sen saber que dicir nin que facer, ata que o primeiro da fila se adiantou e díxolle: perdóelle vostede ó meu veciño que é moi bruto, e non sabe que os bispos non ten pai.  Xá o bispo comezaba a decatarse da situación, e co mellor dos sorrisos foinos bendicindo un a un. Rematada a primeira parte do protocolo, foi o pedáneo o que invitou á súa casa ó canso bispo, pra lle ofrecer un almorzo á altura das circunstancias. En chegando preto da porta, chamou por a María deste xeito: hai Maríiiiia.. culle unha presiña de palla do cortello da marrá, pra lle coár o leite o señor bispo ¡ca limpeza diola amou! Sorte tivo o bispo de haber nacido en León e non entender o galego! Almorzou o leite coádo, e antes de saír pra facer a obrigada visita á igrexa, díxolle ó pedáneo que tiña unha necesidade. ¡en todo pensara o pedáneo! sabendo que na cidade a xente cagaba nun buraco, fixo no piso un buraco que ía á corte dos cochos, pero como non sabía o método de limpar o cu, a non ser cunhas pallas, mandou ó mesmo rapaz que fixera de vixía, cunhas pallas que el mesmo atou á punta dun lareiro, pra cando o invitado rematara de facer as necesidades, pasarllo dúas veces por o santo cu. E así foi, cando comezaba o crego a sentir a necesidade dun papel que non vía, algo lle estendeu a sucidade por dúas veces. Estrañado o bispo ante tal misterio, quixo atopar o mecanismo baixando o nariz e guichando no buraco, dúas veces mais pasou o rapaz ó hisopo nas santas narices. Din os que saben, que tardaría cincuenta anos en pasar o seguinte bispo por aquel pobo que aínda hoxe, recorda con cariño  a primeira visita do ilustre persoeiro.