Todo chega, tamén chegou a primavera, ese tempo xoven  e como tal, cambiante, inestable e caprichoso. Renace a vida con toda a forza da natureza, vixiada nestes lugares por a resplandecente  e inmaculada neve.

Unha vez mais se produce o milagre, a nacenza da fermosa primavera con todo o que  significa, cambios bruscos, choivas e brétemas, aires racheados e treboadas súpetas. Ata as alerxias renacen co fluír do sangue nas arterias, regando cada recuncho dos maltreitos corpos  que o  duro inverno  mantivo baixo o seu duro suplicio.

Coma caprichosa xoven, vestirá de cores a escura paisaxe e traerá a alegría ás grises carballeiras, salpicando os verdes campos de xuvenil colorido. Unha mais na conta particular de cada quen. Livián, cando baixan dos tres díxitos,  levadeira ata seis, cargada de lembranzas e asexada de nostalxias a partir desa idade.

¡Quén non recorda con nostalxia as quince primaveras! Esa renacenza á vida alegre, a un mundo cheo de ilusións, de tantas cousas por descubrir, inmunes a canto de escuro agoche o futuro, un futuro que parecía lonxano e que agora, unha vez chegado,  danos a sensación de que sempre estivo aí, de que as primeiras primaveras nunca existiron. Con esta "sabedoría" e votando man dos mellores recordos, damos a benvida a unha nova, e esperamos, fermosa primavera.