Coma tódalas nais, tamén a natureza se alporiza e defende deixando as cousas claras e poñendo a cada quen no noso lugar. Ó longo dos anos, fomos abusando da súa confianza ata chegar a crer que podiamos controlala e ata dominala, vaidade humana.
En cada invento, esquecemos á natureza e deixámonos levar da cobiza. Voamos, deixando os ceos ateigados de partículas contaminantes. Camiñamos sobre as augas esquilmando canto se pon diante, e deixando a cambio toneladas de lixo, esquecendo que todo ten un prezo. Caro, cando leva catro mil vidas nunha sacudida e deixa milleiros de feridos sen un lugar onde se cobizar. Cando nun suspiro nos impide voar.
Así é a nai natureza, fermosa cando sorrí, cando nos mostra o lado bo, dura cos seus fillos cando esperta e nos di- vasta. Quizá nos custa aprender a lección, quizá esquezamos pronto, pero unha cousa si está clara, ollando este impresionante ceo, estamos seguros de quen é o que manda.
HOLA QUEIXA, FAI MOITO TEMPO QUE NON CHE SALUDO
O TEO AVATAR QUITOUSE DO MEO PERFIL E AGORA NON TE
ENCONTRO, AGORA VINTE EN AMIGOS E RAPIDO POÑOCHE
ESTAS CATRO LETRAS, SUPOÑO QUE ESTARAS VEN...
MOITOS BICOS...
Sempre mandará a natureza a pesar de que somos tan libres e cremos controlala.
Arranquemos os árbores, bombardeemos con gases o ceo, ensuciemos os mares con todo tipo de basura e combustibles (que ven sendo o mesmo), gardemos bombas nucleares, etc.. Pensamos que os que veñan mañá xa o solucionarán, que hai que buscar o mellor para hoxe, pero bueno, calqueira día provocándoa aprenderemos a lección, e quizáis xa sexa tarde. Dende logo, hoxe xa temos leccións de todos os lados pero lles tapamos os ollos.
Saudos:
Borjaa
Hola TERESA, sí, estou ben, un pouco entretido, pero non me esquezo dos amigos que mais comentan neste blog. Gracias unha vez mais por ese saúdo e por estar aí. Coidate moito, unha aperta.
Hola amigo Borjaa, mais veces temos comentado sobre os nosos abusos coa natureza e penso que estamos dacordo.
Admírame o grao de burremia que adoitamos cando a natureza se torce e nos atrapa nun aeroporto, parece que nos custa aceptar o seu poder sobre nos. Quzá non estemos ben enterados de quen e quen, nin do lugar que nos toca.
Unha aperta