Unha vez mais nace o sol. Un novo día cargado de vellas noticias. Apoio ao xuíz Garzón, polémica arredor do estatuto de Cataluña, politización do tribunal constitucional, novo brote de intransixencia relixiosa, o difícil reparto da auga. E no fondo de todo este barullo, o sempiterno fantasma das dúas Españas.

Corenta anos de férrea  ditadura, non fixeron mais que aumentar esas diferenzas entre fillos dun mesmo pobo. Xentes sinxelas que padecemos os mesmos problemas, as mesmas inxustizas. Pero cunha crase política que  pra manter o poder, non sente reparos en fortalecer e aumentar esa liña divisoria das dúas Españas.

Parecía xusto o reparto desa España en autonomías con competencias suficientes pra se gobernar. Pero a medida que uns e outros se foron facendo fortes nos seus feudos, pasaron de ser eses gobernos que se esperaba parte da solución, a ser parte do problema.

Tódalas autonomías foron pedindo mais e mais competencias para acercar os gobernos aos seus cidadáns, parecía xusto, pero cando o goberno central se quedou sen ferramentas pra unificar criterios, cada unha desas autonomías vai por libre, critícase os gastos do estado central mentres os outros -estados- gastan sen tino, pídese apremar o cinto aos demais e que se inverta no noso lugar. Difícil futuro espera a un país que ademais de partido ideoloxicamente, turra en dirección contraria o sentido común.