o espertar da natureza
Custa ás veces manter a esperanza, cando sentimos falar da falta de alimento e auga nun mundo, onde o diñeiro que gastamos en armamento sería suficiente pra arranxar esta inxustiza.
Milleiros de nenos morren ó día por falta dunha cunca de leite, dun leite que por ter un prezo tan baixo, se deixa de producir ou se vota nas leiras.
A esperanza de que un mundo mais globalizado sería mais xusto, vaise perdendo á medida que comprobamos que ese coñecemento global, é aproveitado por o poderoso capital pra facerse mais forte á conta da miseria allea, non pra repartir- xa non a riqueza- pero ao menos xustiza.
Un raio de esperanza parecía iluminarnos, cando o marabilloso internet nos permitía unha visión diferente do noso mundo, a ilusión de conectar unha humanidade tan diversa, parecía un sono.
Efémera esperanza, cando comprobamos a cantidade de aproveitados que se moven neste sistema.
Ante un panorama tan incerto, quedémonos coa esperanza en que un día espertemos do letargo que nos invade e digamos -basta- deixemos de ser escravos, clones da poderosa maquinaria do inxusto consumismo e nos convertamos en cidadáns dun mundo sen fronteiras.
Dun modo u outro sempre imos ser escravos, ou dos bancos ou dos políticos alleos a vontade do pobo, un saudo.
Que razon tes querido Queixa en canto dis pero ahinda e a pesar
desas cousas a primaveira sigue sendo o millor que o ano ten
Eu son moy de verde e de flores, de campos habertos sin limites
e estacas que cerren os espacios...
como sempre u bico
É ante esas crenzas- traicionando la utopía- onde se fai imprescidible a esperanza. Non podemos aceptar que o mundo estéa nas mans de catro poderosos sen alma, e que non sexamos quen de repornos e dicir basta.
Grazas amigo por iste comentario, un saudo.
Hola amiga Teresa, como ves na foto, estrou a primavera de cheo nas fermosas terras de Queixa que semellan un enorme xardín. Baixan os regatos cheos de auga clara e fria dos cúmios mais altos que aínda consevan montóns de neve. Aquí, os espazos abertos semellan non ter fin.
Unha aperta desta terra nosa.
XA VEN VIN A FOTO CHEA DE COLOR E FRESCURA CON ESE
REGATO CORRENDO MOLLANDO A VEIRIÑAS DOS MONTES
CHEOS DO COLOR LAVANDA... DEVE SER UNHA AUTENTICA
GOZADA PASEAR POR ESOS LUGARES EN UN DIA DE SOL
HE AHINDA DE CHUVIA jajajaj ESO APROVEITASE DE CALQUER
MANEIRA ¿ OU, NON... ,BICOS
Certo TERESA, é un fermoso paseo a carón dun regato, noutrora cheo de troitas a cores, que vai entre vales profundos cheos de vexetación. Son apenas cinco quilómetros con mui pouca pendente e que remata nunha solitaria casa abandonada, un día morada de dous veciños.
É dos lugares mais fermosos desta serra de onde che mando unha aperta.
Boa informacion, moitas gracias queixa....... bicos