Ouvinas cantar en días de romaría,  ao son dunha gaita en días de procesión. Ouvinas repenicar cando o lume se achegaba perigosamente á aldea, cando chamaban a concello. Esas pequenas campas, forman parte da vida na aldea, elas, están presentes en cada acontecemento bo e malo que acaece o longo dos anos.

Ouvín contar das lendas e milagres  que en cada aldea se lle supón, dende afastar as mais perigosas tormentas, ata traer a tan prezada choiva nos días de estío. Humildes campas amigas do labrego, que cando a néboa impedía ver o camiño de volta á casa, soaban indicándoo e acompañándoo co seu son na difícil camiñada da serra.

Sabía que nas noites de inverno, cando o vento zoa do oeste  traendo a fría humidade do noso mar, emiten un longo queixume que se sente dende lonxe. Pero non sabía que cando a acariñas, emite un zumbar maino, agradecido. Pode que algunha das cousas que se lle supón sexan esaxeradas, que ese acompañamento ás ánimas perdidas sexa soamente unha de tantas historias da longa noite da aldea, pero cando a sentes na man, non podes reprimir a máxica sensación que transmite.