¡ Chegaron os reis magos!    Como sempre,  cargados de recordos. Felices algúns, de  amable morriña outros. Pra nos, como cada ano nesta data, outro aniversario nos trouxeron, desta, foi o trinta e oito, un mais de feliz convivencia que desexo pra todo o mundo. Moreas de recordos enchen hoxe a casa. Soan aínda, as risas nerviosas duns preciosos cativos que soñaron coa maxia duns reis, que por forza deberon existir.Sempre será  a razón a que nos guíe, pero ninguén nos poderá quitar os bos momentos vividos, a ilusión dos nenos ante a maxia dos regalos. Ninguén poderá borrar o sorriso que permanece gravado no maxín.   

Amañeceu escuro, orballa nas terras altas de Ourense, reina un pesado silencio nos pobos que semellan pantasmas. Medraron os nenos e  houberon buscar noutros lugares o traballo, as cousas que a sociedade lles esixe pra vivir acorde á súa lei. Melloraron con respecto a nos, acadaron o seu sono, o noso sono, pero aquí,  neste silencio, seguen soando recordos dunha feliz nenez que esperamos, nunca se apague.

As fotos , en branco e negro, mófanse insensibles dun -xa foi- que parece non ter existido, pero nos, sabemos que tal día como hoxe de fai moitos anos, soleado el, dixemos convencidos- ata que a morte nos separe. Ata os melancólicos acordes dos- Secretos, parecen formar parte deste morriñento día de reis.