Rematou a festa popular, triste queda Sevilla mailos seus aledaños,  tristes as cafeterías, bares e restaurantes onde se transmitían consignas de afecto  e onde se especulaba sobre os posibles postos a cubrir, cando mandemos nos. Pero sempre nos quedará o recordo de irmandade entre iguais, as apertas diante da cámara de televisión entre don Xosé e  don Mariano, candidato por designio dixital do que xa fora colocado por don Manuel utilizando o mesmo método.

Pensouse en todo, na imaxe, nos focos e na colocación do escenario, nos traxes e nas caras xoves que serían o telón de fondo; pensáronse as palabras máis axeitadas pra enaltecer ós propios e amedrentar aos alleos, falouse do mal que este goberno o está a facer e da necesidade de cambiar de muiñeiro- que non de ladrón- pero quédannos fundadas dúbidas aos cidadáns de a pé, de que este despregue de imaxes e xestos estudados non sexa máis ca iso, imaxe.

Porque do único do que non se falou, foi de solucións máis alá da pretendida e interesada falta de confianza que este goberno que-   non o esquezamos, votado pola maioría de cidadáns deste país- parece que non xenéra; coa axuda interesada dunha oposición que leva mallando unha e outra vez, aproveitando cada ocasión pra falar de cinco millóns de parados sen aportar a mínima idea nin axudar a ningunha solución.

Agarrémonos ás promesas de cambio de rumbo, miremos cara ó Reino Unido onde entraron coa mesma forza de cambios, e preparémonos pra encher o peto dos que agora nos pintan un mundo en rosa e que mañá- e senón ao tempo- nos sacarán o pouco que nos queda ó tempo que unha e outra vez nos dirán- todo é culpa do anterior goberno que non soubo deixarnos a tempo este posto que tanto levamos desexado.