a claudicación dos paxaros

Milleiros de escuros merlos, de cantareiros xílgaros, de rebuldeiros gorrións, de intransixentes  pegas e negros corvos, foron inseparables compañeiros do desaparecido labrego, e moradores das terras altas. Compartiron a fartura no tempo de colleita e a fame nos longos invernos de interminables neves.Á medida que as leiras foron quedando ermas do grao de centeo, da saborosa pataca e o doce grelo, foi mermando a poboación destes alados compañeiros. Claudicaron ó igual co home do campo. Rendéronse ante o ruxir do potente tractor e fuxiron ás terras  produtivas, aquelas que produzan o transxénico alimento e dean cobizo ós insaciables e numerosos descendentes. Cando camiño por terras chas e sinto as súas falas ó abrigo dos piñeiros, estou seguro que recordan outros tempos máis felices, non por máis farturentos, senón por pasados, que añoran o cantar do humilde carro e do arado de pau.

Outros pequenos amigos que obtiñan o alimento das grandes niñadas, houberon de seguir a mesma diáspora ou perecer, e os que foron adaptándose a outra forma de alimento, aquel que proporcionamos os escasos habitantes,  son apreciables trofeos para os cazadores de cidade que ao igual cos paxaros, fuxiron en desbandada buscando a sombra da industria,   esquecendo os tempos da nenez, que senón mellores en abundancia,  cheos desa preciosa inxenuidade que so no campo se atopa.

Os outros, os que se negaron a abandonar o terruño, entre os que me inclúo, vagamos nos recordos dun pasado esquecido e superado, formando parte dun territorio case salvaxe, sorprendéndonos mutuamente cando atopamos algún despistado corzo ou un zorro que busca ó prezado alimento baixo a terra erma. Ata os xeos campan ás anchas sen ser molestados por ninguén.  

servido por queixa 5 comentarios compártelo