Á raíz da tremenda desgraza que están a vivir en Xapón, desátanse correntes de ideas de tódalas crases, dende defensores das enerxías nucleares, ata militantes de plataformas que defenden a total eliminación das mesmas. Os outros, os que non temos claro cal debe ser a enerxía do futuro neste mundo consumista, vemos con incredulidade o total esquecemento do que debería ser primordial- os milleiros de persoas que levou o tsutnami- máis os milleiros que hoxe sofren polos que xa non están.
Seguimos día a día cheos de medo, os traballos que están a realizar pra enfrear o núcleo, mentres esquecemos á metade do pobo Libio que está a ser masacrado por intentar atopar algo de liberdade.
Estas reflexións lévanme a outro debate - si, ou non, á instalación de centrais nucleares?- pra seguir pensando, que non é a conservación do planeta o centro de tanta controversia, máis ben, o medo a poñer en perigo a supervivencia da especie humana, o medo á morte. Porque polo que estamos a ver, a natureza non necesita de ninguén pra se desfacer, ni pra desfacer o traballo humano de milleiros de anos.
É certo, que cantos menos perigos, mellor, pero tamén é certo, que estamos xirando a unha velocidade de vértigo nunha inmensidade sen fin, e sen gardas de tráfico. Que a só seis mil metros debaixo de nos, temos unha temperatura capaz de fundir calquera material coñecido, e que se cadra, pode votar esa lava na metade deste mundo rico e rematar con todo. Que á nosa estratosfera, achéganse obxectos capaces de crear o tsutnami que remate toda crase de vida, porque esta preciosa natureza que nos creou, tamén nos pode desfacer. Mentres tanto, pensemos nos que están enterrando aos seus sen saír na televisión, porque chegamos a tal grao de desfeita moral, que o que non sae na tele, logo se esquece.
Boas!
Non creo que nos estemos a olvidar do pobo de Libia, pero Xapón está sufrindo unha catástrofe que fai sombra a moitas situacións. Explícome... O pobo de Libia está a sofrer unha crise social, política e económica. A xente mátase entre sí, pisotéase e destruénse entre eles a moitos niveis, non só físicos. Isto por un lado. Entón aparece Xapón, o tremor, o tsunami, as centrais nucleares, a búsquedas dos milleiros de vítimas...e todo isto nun entorno de respeto, de solidaridade entre os seús habitantes, unha atitude exemplar para calquer persoa independentemente da suá cultura. Non nos estamos a olvidar de Libia, pero agora Xapón necesita axuda, non estamos a falar de cambiar o rumbo político dun pais, estamos a falar de que os superviventes teñan a oportunidade de poder encontrar os seus familiares, amigos...
Quizáis tamén estamos tan acostumados a ver conflitos como os de Libia que estamos xa inhumanizados e cansados do mesmo.
Hola SANGMI. Antes de nada, darche a benvida a este recuncho, onde calquera comentario é ben recibido. Teño que darche a razón, con respecto ao pobo xaponés, porque tamén o vexo así. Pero non che da a sensación, de que toda esta -movida- arredor das centrais nucleares, promovida incluso polos gobernos do mundo, non é máis ca necesidade de protagonismo, nun momento en que estamos a ver a fraxilidade humana ante a natureza?
E nón che parece de pena, que os intereses políticos pesen máis ca liberdade de todo un pobo? e que os intereses comerciais fagan amigos entre rexímenes que dan noxo, seguro que si, pero é o que hai, e aínda qeu non serve de nada patolexar, é o único dereito que nos queda.
Unha aperta .
Eu tamén o penso así...
Moitas veces dame a impresión que a xente, a lo menos neste pais, só se moviliza cando hai fútbol ou botellón...aínda que tamén supoño que todo está tan mal que estamos demasiado ocupados ( eu inclúome) intentando arranxar a nosa vida, as nosas propias inxustizas para poder sobrevivir..que non hai tempo para decir "Basta!" cando vemos as barbaridades que suceden diante dos nosos ollos. É todo unha mer.....
Bicos!