fermosos recunchos do meu pobo 

Sabiámolo, porque alguén nolo dixera, que o tempo pasa como alustro, que a vida, por moito que te relaxes, nunca se detén. Como pingueira malaia que vai minando canto de ilusións e fortaleza hai en cada quen, como alma que leva o diaño, así é o tempo que separa a xuventude da vellez. Un lapsus, un sono onde ocorren moreas de fatigas, algún que outro sobresalto, e moitos, infinidade de medos.  Unha mañá,  sen  te decatar, atopas unha caricatura no teu espello que se asemella a ti. Mírala detidamente, fala xirar unha e outra vez e decátaste de que esa caricatura es ti, froito quizá, daquela predición que un día escoitaches sen chegar a crelo, sen pensar que tamén a ti ía afectar a  terrible maldición.

Quizá, fixemos oídos xordos ás pequenas sinais que día a día nos foron chegando. Ese pelo que desertou do seu posto, aquel que foi cambiando a cor sen permiso. Eses músculos que abandonaron o posto en favor da flacidez, eses dentes que pouco a pouco nos foron abandonando e deixaron algunha que outra pequena calva no bosque dental. ¡Tantas pequenas sinais que deixamos correr!. Sabiámolo, si, pero preferimos agarrarnos á mentira, a aceptar unha dolorosa realidade. Agora, sabemos pola dura experiencia, que so temos dous camiños, ou aceptamos os cambios de boa fe, ou nolos impoñen á forza.