lúa chea, noite de lobos

Nas noites de lúa chea, cando o reflexo alumea as sombras máis estarrecedoras que perseguen ao ser humano, milleiros de trasnos se esconden tralas árbores,  os penedos, e calquera obstáculo que reflexe a larga sombra da noite. Ouvea o lobo tras do penedo esperando compañía.   Escóndense os nocturnos paxaros nos vellos castiñeiros fuxindo do forte refluxo, e ata as ánimas se converten en sombra evitando o enorme  poder do nocturno astro.

Nunha desas noites, camiñaba eu na procura dunha tenreira  escurridía que se negaba a durmir baixo teito. A pequena esquía que colgaba da cabeza parecía xogar co   meu oído, canto máis me acercaba, máis e máis lonxe sentía aquel son amigo e máis me alonxaba das luces de carburo que desprendían as fiestras. Pasaron as horas sen me decatar  perseguindo aquel endiañado son, camiñei ata perder a noción do tempo máis o camiño de volta,  á medida que o cansazo máis o medo se apoderaban do meu corpo.

Foi tal o cansazo, que a pesares do medo que apremaba o meu peito tiven que me render e tomar asento entre enormes piornos que parecían bailar coa miña presenza. Pasou o tempo,   cada vez me  sentía máis cómodo e máis canso ata que perdín toda idea de volver ó pobo, deiteime naquel chan de follas secas á sabendas de que non estaba so, de que puidera espertar noutro mundo  acompañado daquela morea de trasnos que falaban na miña testa, pero durmín.

Espertei escoitando o meu nome, homes e cans saíran na miña procura sen me atopar, foi coa amañecida, cando me atoparon durmindo a carón da pequena becerra que rumiaba tranquila e me ofrecía a súa calor animal. Dende entón, cando a lúa alumea a escura noite, paso as horas intentando descubrir o misterio desta namorada terrestre que tan preto e tan lonxe está de nos, e tantos misterios ofrece aos nosos febles sentidos.  Sei que vos preguntaredes pola zurra que tiven que aturar, pero so vos podo dicir, que este é outro conto.