Tradición, honor, patria, bandeira. Palabras, so palabras.  Palabras enchidas dun compoñente cultural, de lealdade sinxela ás veces.   Pero que    adquire unha dimensión diferente, case  mística, de apostolado, cando se trata de defender o lugar de nacenza. Así nace o nacionalismo auténtico, aquel que defende dentro da diversidade  ó pequeno, o seu, o auténtico, un anaco de terra que forma parte da súa historia, de nos.

 Cando ese especial amor  que dá sentido ás nosas vidas se saca de contexto, aparece o radicalismo, o fundamentalismo extremo, o totalitarismo violento, o fanatismo, aquel  que antepón a lingua,   a relixión, ou o patria  á propia vida.

  Forte é o amor á terra, ás costumes, ás tradicións. Pero máis forte é, o fanatismo,  capaz, non so de ofrendar a propia vida, senón a dos máis achegados, máis queridos   pra    salvar  a (causa.) Capaz de matar aos que día a día xogan a vida pra asegurar o alimento diário da poboación sen esperar nada a cambio. Así foi o atentado que  segou a vida de varios cooperante en Afganistán. Porque outro radical defensor doutro deus,   queimou un libro sagrado cheo de palabras, só palabras, o Corán.

 Imposible entender, só encollerse   ante as diferente formas de concibir o mundo, ante o complexidade  das cabezas humanas. Comentaba unha amiga neste humilde recuncho ( a maldade circula pola sangue das xentes) é difícil e penoso admitir esta derrotista idea, pero nestes casos, non queda máis remedio que  polo menos, por en dúbida o que ó parecer nos diferenza do resto dos animais, a lucidez.